Valaróma – wielki róg i atrybut Oromëgo[1], na którego dźwięk złe stwory pierzchały, a serce Morgotha drżało, przeczuwając gniew Valara. Dźwięk Valarómy oznaczał najczęściej udane polowanie, a przywodził on na myśl wschód słońca albo błyskawicę rozszczepiającą chmury. Raz w historii zdarzyło się, że nie można było w nią dąć - gdy ciemność Ungolianty ją zdławiła, niedługo po zniszczeniu Telperiona i Laurelin[2].
Przypisy[]
- ↑ J. R. R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Valaquenta.
- ↑ J. R. R. Tolkien, Christophe Tolkien (red.), Silmarillion, Mrok Nad Valinorem.