| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Vairë - Postać z wczesnego legendarium Tolkiena, pojawiająca się w Księdze Zaginionych Opowieści. Jest córką Tulkastora i żoną Lindo, opiekunka Dworku Zabawy Utraconej[1]. Jej bratanica/siostrzenica Naimi poślubia mężczyznę imieniem Ottor, którego elfowie nazywają Eriolem[2].
Historia[]
Podczas eksploracji Tol Eressëa przez Eriola, ów żeglarz szukał miejsca na odpoczynek i natknął się na miasto Kortirion, w którym znalazł Dworek Zabawy Utraconej z wieloma małymi oknami szczelnie zasłoniętymi firankami, wypełnionymi ciepłym światłem. Zapukał do drzwi, gdzie przywitał go Pan Chatki, Lindo i jego żona Vairë. Lindo wyjaśnił, że domostwo nazywa się Mar Vanwa Tyaliéva, czyli Dworek Zabawy Utraconej i że mieszkało wśród wielu ich przyjaciół, sług i dzieci[1].
Lindo i Vairë przyjęli prośbę Eriola o wejście i zakwaterowanie i zaprosili go do środka. Niedługo potem udali się do wielkiej sali, gdzie przygotowano kolację. Rozbrzmiał Tombo, Gong Dzieci i wszystkie dzieci z domu dołączyły do nich na kolację, w tym Serduszko, strażnik Gongu. Zaśpiewali pieśń "Wniesienie Jadła", a Lindo pobłogosławił jedzenie i wszystkich obecnych przy stole[1].
Podczas wieczerzy Eriol zapytał Lindo i Vairë o wyspę Tol Eressëa. Lindo wyjaśnił, że Eriol przybył do regionu Alalminórë, czyli Krainy Wiązów w centrum wyspy, która była najpiękniejszą z krain Tol Eressëa, a następnie do miasta nad nią Kortirion. Opowiedział o przywódcy wyspy Meril-i-Turinqi, która była potomkiem Inwëgo, króla wszystkich Eldarów, gdy mieszkali w Kôr. Na tej wyspie zebrało się wielu najmądrzejszych i najpiękniejszych Eldarów, w tym ojciec Lindo, Valwë, i ojciec jego żony, Tulkastor[1].
Wszyscy oprócz Eriola napełnili swoje kubki limpë, specjalnym napojem, który dawał młodość, ale tylko Meril-i-Turinqi mogła dać komuś, kto nie był Eldarem lub kto już z nimi mieszkał. Gong zabrzmiał ponownie, a grupa przeniosła się do Komnaty Płonących Bierwion, gdzie magiczny ogień płonął bez końca. Tam często zbierali się na opowieści, a teraz Vairë opowiedziała Eriolowi historię tej krainy. Mówiła o Olórë Mallë, czyli Ścieżce Snów, i o białym domu, który stał w najpiękniejszym ogrodzie. Nikt nie wiedział, kto i kiedy zbudował ów dom. Nazywano go wówczas Dworkiem Dzieci, a Eldarzy strzegli go zaciekle, namawiając dzieci Ludzi do zabawy w nim. Miało to chronić je przed zbłądzeniem do Valinoru i porzuceniem rodziców lub powrotem i niezadowoleniem ze swego świata na zawsze. Po opuszczeniu Kôru przez elfy Dworek Dzieci został opuszczony a ścieżka do niego prowadząca zablokowany na zawsze[1].