FANDOM


Umbar – port i zatoka położona na południe od zatoki Belfalas i na zachód od Haradu. Zbudowana najpierw jako Númenorejska kolonia, potem została przejęta i służyła jako siedziba Czarnych Númenorejczyków.

HistoriaEdytuj

Druga EraEdytuj

Port ten został założony w Drugiej Erze, za panowania króla Tar-Aldariona i należał do Númenorejczyków, którzy utworzyli tam potężną twierdzę, ufortyfikowaną w DE 2280 jako reakcję na rosnące siły Saurona[1]. Port ten spełniał funkcje kolonii i przystani, z której przybywali i odpływali Númenorejczycy, z wyspy do Śródziemia i z powrotem. Umbar bardzo szybko się rozrósł i stał się jednym z większych koloni Númenoru.

Za panowania króla Tar-Ancalimona dokonał się podział Númenorejczyków na Wiernych i Ludzi Króla, o ile pierwsi zachowali przyjaźń z elfami i czcili Valarów, to drudzy stali się ich dokładnym przeciwieństwem, zazdrościli elfom nieśmiertelności oraz nie czcili Valarów, nawet w Śródziemiu dokonał się podział. Siedzibą i największym skupiskiem Ludzi Króla stał się właśnie Umbar, który konkurował z równie wielkim portem zamieszkałym przez Wiernych – Pelargirem.[2][3]

W DE 3261 Ar-Pharazôn na czele swojej wielkiej armii wylądował w Umbarze by pokonać Saurona. Potomkowie Elendila zawsze z dumą wspominali, jak z Morza napłynęły wielkie zastępy Ar-Pharazôna, na pamiątkę czego na najwyższym z pagórków wznoszącym się nad portem Umbar ustawili smukły filar, a na nim umieścili wielką kryształową kulę, która zbierała w sobie promienie słońca i księżyca, a jaśniała takim blaskiem, że widać ją było nawet z Gondoru. Gdy Sauron podniósł się z upadku i Umbar znalazł się we władzy jego sług, pomnik upokorzenia jakiego doznał został zniszczony.

Po Upadku Númenoru w DE 3319 Umbar dostał się pod wpływ Saurona, a ludzie, którzy tam zamieszkiwali, byli nazywani odtąd Czarnymi Númenorejczykami. To właśnie z nich wywodzili się Korsarze. Od tego czasu prowadzili wojnę z Gondorem.[4]

Trzecia EraEdytuj

W 933 roku Trzeciej Ery król Eärnil I zdobył port Umbar i uczynił go warownią Gondoru.[5] W czasie kolejnych lat Korsarze oraz Haradrimowie próbowali odbić port. W czasie tych walk w TE 1015 zginął król Ciryandil.[6] Podczas wojny domowej o tron w Gondorze mieszkańcy Umbaru poparli Castamira Samozwańca.[7] W TE 1448 po tym jak pokonany został Castamir jego synom udało się zająć port w Umbarze i stworzyć tam własne państwo. W TE 1540 podczas walk z umbarskimi piratami oraz Haradrimami zginął król Aldamir. W TE 1643 piraci dowodzeni przez Angamaitë i Sangahyando (prawnuków Castamira) napadli na Pelargir. Podczas tego ataku zginął król Minardil. W TE 1810 Umbar został ponownie wcielony do królestwa Gondoru przez króla Telumehtara. Port pozostawał jednak pod władzą jego przodków, aż do czasów najazdów Woźników, którzy bardzo osłabili Gondor. Sytuację tą wykorzystali Haradrimowie i zajęli Umbar. W TE 2758 trzy wielkie umbarskie flotylle zaatakowały Gondor. Korsarze doszli wtedy aż do ujścia Iseny.

Około roku TE 2980 Aragorn II, za zgodą namiestnika Ectheliona II wraz z kilkoma swoimi ludźmi wyprawił się do Umbaru i pod osłoną nocy spalił większość statków Korsarzy, a także zabił dowódcę ich portu, przy czym sam nie poniósł wielkich strat.[8]

W czasie Wojny o Pierścień sprzymierzyli się z Sauronem. Mieli zaatakować Minas Tirith razem z resztą wojsk Mordoru, zostali jednak pokonani przez Aragorna i Umarłych z Dunharrow.[9][10]

Przypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.