Ujście Sirionu – delta Sirionu, wielkiej rzeki Beleriandu, która wpadała do Zatoki Balar. Wokół niej znajdowała się kraina Lisgardh.
Wśród trzcin i małych wysepek delty Sirionu mieściły się Przystanie Sirionu pełniące ważną rolę po zniszczeniu miast Beleriandu. Sama delta była piaszczysta i zamieszkana przez ptaki morskie[1].
Historia[]
Po zniszczeniu Brithombaru i Eglarestu w bitwie Nirnaeth Arnoediad, Círdan uciekł na wyspę Balar. Utrzymał jednakże u ujścia Sirionu przyczółek, w którym stacjonowały małe i szybkie statki. Podczas Drugiego Bratobójstwa, Doriath upadł i wielu uciekinierów podążyło do delty. Również przybył tutaj Tuor i Idril, wraz z innymi ocalałymi ze zniszczonego Gondolinu.
Eärendil ożenił się z Elwingą w 525 roku Pierwszej Ery, wtedy to uznano go za władcę Przystani. Niedługo później zbudował statek Vingilot. Popłynął nim do Amanu, lecz nie mógł do niego dotrzeć. Podczas nieobecności Eärendila, synowie Fëanora na czele z Maedhrosem zaatakowali przystanie. Wymordowali oni większość elfów, lecz nie mogli odnaleźć Silmarila. Klejnot zabrała Elwinga, która przemieniona w ptaka poleciała na Vingilota. Niedobitki z Trzeciego Bratobójstwa uciekły na wyspę Balar.
Podczas Wojny Gniewu wylądowała tu armia Valarów, podążajaca do Angbandu. Zatoka (tak jak większość Beleriandu) została zatopiona po pokonaniu Morgotha.