Ufedhin

Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien.

Ufedhin
Informacje biograficzne
Rasa	Elf
Kraina	Artanor
Broń	Miecz Sztylet
Opis fizyczny
Płeć	Mężczyzna

Ufedhin – elf ze wcześniej wersji legendarium pochodzącej z Księgi Zaginionych Opowieści. Część 2, z rozdziału Nauglafring. Zasłynął ze zdrady Tinwelinta (późniejszego Elu Thingola), króla Artanoru (późniejszego Doriathu).

Biografia

Nauglafring

Ufedhin był bardzo bogatym gnomem zamieszkującym Artanor. Kiedy przybył Urin (późniejszy Húrin) przyniósł skarby Nargothrondu do Tinwelinta jako zapłatę za "sprawiedliwe utrzymanie" jego żony i syna. Król za radą swej żony Gwenniel chciał cisnąć złoto do rzeki, po tym jak wcześniej jego poddani i banici, którzy przynieśli z Urinem złoto, przelali między sobą krew, oblewając nią złoto. Jednak Ufedhin przekonał go, by pozwolił krasnoludzkim rzemieślnikom obrobić złoto w przedmioty cudownej roboty. Klątwa Mîma, rzucona na złoto, wpłynęła na Tinwelinta, który w swej chciwości nie tylko zatrzymał złoto, lecz również nie podobała mu się umowa zwarta z gnomem, polegająca na tym, że przekaże mu i jego kompanom połowę złota, które zanieśliby do Nogrodu, siedziby krasnoludów.

Po siedmiu pełniach księżyca Naughlathowie, gdyż do takiego plemienia należeli krasnoludowie, mieli wrócić z użyczonym złotem w postaci pięknie wykonanych przedmiotów. Jeśli spodobałaby się królowi ich robota, z reszty złota miały powstać ozdoby dla niego i jego żony. Obawiał się bowiem, że Ufedhin i jego kompani uciekną ze złotem. Mimo tego postanowił skorzystać z umowy gnoma, lecz samego Ufedhina i jego kompanów zatrzymał jako zakładników, by krasnoludowie nie oszukali go. To jednak doprowadziło do tego, że gnom zaplanował zemścić się na królu. Odesłano złoto pod silną strażą z tylko jednym z kompanów Ufedhina.

Kiedy w końcu wrócili krasnoludowie z obrobionym już złotem, Tinwelint pozwolił gnomowi odejść i pozdrowić od niego przybyłych krasnoludów. Ufedhin rozmówił się poufnie z nim, namawiając ich by zażądali niebotycznie wysokiej nagrody za swe usługi, i to takiej, która dla króla stanowiłaby wręcz upokorzenie. Po pewnym czasie, gdy krasnoludowie zakończyli swoje dzieło, łącznie z Nauglafringiem, Naszyjnikiem Krasnoludów – król bowiem nie pozwolił im udać do Nogrostu z resztą nieobrobionego złota, zmuszając ich do pracy w swej siedzibie – zażądali od króla "dla każdego siedem klejnotów z Valinoru i siedem magicznych szat, które tkać potrafi tylko Gwendelina, i worek złota dla każdego.

Lecz za nasz wielki mozół w twoich komnatach wbrew naszej woli przez trzy księżyce prosimy dla każdego o trzy worki srebra, złoty kielich, który będziemy, królu, wznosić za twoje zdrowie, i piękną pannę leśnych elfów, która odejdzie z każdym z nas do naszych domów" (to ostatnie żądanie wysunęli jedynie z podszeptów Ufedhina). Tinwelint uniósł się gniewem i kazał każdego krasnoluda wychłostać po trzy baty za ich bezczelność, a Ufedhina zaś po siedem batów, po czym dał dość niskie wynagrodzenie – trzy kawałki złota i jeden srebrny za siedem miesięcy pracy oraz trzy kawałki złota i jakiś drobny klejnot za pracę w siedzibie Tinwelinta dla każdego z krasnoludów. Ponadto każdy z nich musiał zapłacić kawałkiem złota i dwoma srebra za gnoma.

Rozpaliło to gniew zarówno krasnoludów jak i Ufedhina, którzy powrócili do Nagrostu, gdzie Naugladur, król Indrafangów (innego szczepu krasnoludów), usłyszawszy wieści o tym, co wydarzyło się w Artanor, a także otrzymawszy wiadomość od Bodruitha, króla Belegostu na temat śmierci Mîma i tego jak złoto Glorunda (późniejszego Glaurunga) wpadło w ręce króla Tinwelinta wpadł w gniew i poprzysiągł pomścić śmierć Mîma oraz zabrać złoto króla Tinwelinta. Ufedhin zaproponował, że poprowadzi ich przez Pas wokół Artanoru i w tym czasie inny elf, Narthseg, przybywający z Artanor, wyjawił Naugladurowi, że Tinwelint upamiętni Polowanie na Wilka wielkim polowaniem w lasach w pobliżu granic Artanoru. Tam Tinwelint został zabity przez Naugladura, a armia Nogrodu spustoszyła Artanor. Przybywszy do Menegroth z Naugladurem trzymającym głowę Tinwelinta i niosącym Nauglafring na szyi, Ufedhin podszedł do tronu Tinwelinta i usiadł tuż obok Gwendelin, żony poległego króla, która skarciła go za swoje czyny, a wspomnienie to nigdy nie opuściło Ufedhina.

W drodze powrotnej do Nogrodu Ufedhin próbował zabić Naugladura we śnie, chcąc odebrać mu Nauglafring. Bodruith, który również pragnął zagarnąć naszyjnik, próbował z kolei zamordować Ufedhina, ale został przez niego zabity. W tym momencie Naugladur się obudził, ale Ufedhin już uciekł. Kiedy uciekał, został złapany przez Elfy Zielone dowodzone przez Berena, który słyszał już o splądrowaniu Artanora i śmierci Tinwelinta od Gwendelin. Nie ujawnił jednak kim jest i powiedział Berenowi, dokąd Naugladur i jego zastęp będą przechodzić w drodze powrotnej do Nogrodu.

W końcu, gdy armia Berena rozgromił krasnoludów, a sam Beren zabił Naugladura, Ufedhin zobaczył Gwendelin po raz ostatni i nie mógł znieść jej widoku, uciekł krzycząc z bólu i przerażenia, i nikt nie wiedział, co się z nim stało potem.

Etymologia

Ufedhin to słowo w języku gnomickim oznaczające „wyrzutek, banitę” lub „osobę, która zmienia klan i przyjmuje nowe pokrewieństwo”.