| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Tinfang Gelion, także Tinfang Trel[1] – jeden z trzech największych bardów, obok Maglora i Daerona, wymieniony w Balladzie o Leithian, a także w Księdze Zaginionych Opowieści. Część Pierwsza. Był on półelfem, a półduszkiem (wcześniejsza wersja Majara). Wyróżniało go to, że nosił brodę. Był niezrównanym flecistą, gwiazdy migotały do granych przez niego melodii.
Wiersz[]
Istnieje także wiersz autorstwa J.R.R. Tolkiena, zatytułowany Tinfang Trel, zamieszczony w Księdze Zaginionych Opowieści. Część Pierwsza.
Poniżej pełny tekst wiersza z polskiego przekładu Księgi Zaginionych Opowieści. Część Pierwsza wydawnictwa Zysk i S-Ka:
Tinfang Trel
Co za ton! Co za ton!
Jak na flecie ćwierka on!
Oto ton Tinfanga Trela!
Tańczy całkiem sam,
Na głaz wspiął się tam
Jak jelonek w skok,
A dokoła wszędzie zmrok,
Patrzcie na Tinfanga Trela!
Wschodzi pierwsza z gwiazd,
Rozpala swój blask
W mrugający modry błysk.
On nie dla mnie dziś tak dmie,
Lecz dla ciebie także nie,
Dla nikogo z was ten świst,
On dla siebie tylko gra,
Nuty to Tinfanga Trela!
(Przełożyła Katarzyna Staniewska)
Etymologia[]
Imię to pochodzi od dwóch słów – ñoldorskiego tinu – "iskra, mała gwiazda" i sindarskiego fang – "broda".
Przypisy
- ↑ nieoficjalne tłumaczenie imienia Tinfang Warble