| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Solosimpi ("Nabrzeżni Fletnicy") – trzeci szczep elfów w wczesnym legendarium Tolkiena w Księdze Zaginionych Opowieści, odpowiednik późniejszych Telerich i Falmari (którzy w tym czasie tak nazywano późniejszych Vanyarów).
Biografia[]
Ich przywódców był Tinwelint, lecz gdy zaginął, wybrali Ellu Melemno[1]. Mieszkali w Kopas Alqaluntë, ale wielu z nich zostało wymordowanych przez Gnomy pod wodzą Fëanora[2]. Ich ulubioną bronią był łuk i strzały, w przeciwieństwie do włóczni preferowanych przez Telerich[3].
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, V. Przybycie elfów i powstanie Kôru.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, IX. Ukrycie Valinoru.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien, Utracona Droga i Inne Pisma, Część Druga: Valinor i Śródziemie przed Władcą Pierścieni, VI. Quenta Silmarillion, przypis do fragmentu 29.