FANDOM


440px-A Elbereth Gilthoniel-teng.svg

Pismo

Sindarin – jeden z elfickich języków, najczęściej używany w Śródziemiu w Trzeciej Erze.

HistoriaEdytuj

Język ten miał wspólne korzenie z quenyą. Wywodził się bezpośrednio z telerinu. Początki sindarinu to czas, kiedy pewna część Eldarów nie przeprawiła się przez Morze, a osiadła w Beleriandzie. Język ten szybko się zmieniał, ponieważ kraina, w której nim mówiono, należała do śmiertelnych.[1]

Język ten upowszechnił się wraz z zakazem używania quenyi w Doriacie oraz częstym przepływem Sindarów do innych plemion.[2] Powstały formy i dialekty sindarinu jak: sindarin Ñoldorów od 1497 ED i sindarin Dúnedainów od 422 PE. Po upadku Beleriandu dialekty zmieszały się na skutek przepływu całych grup i język ten począł się na nowo dzielić na dialekty w różnych częściach Śródziemia. Pozostał językiem elfów do końca ich pobytu. W obszarach leśnych miał wpływy nandorinu, w obszarach miejskich był wypierany przez westron.[3][4][5]

Dialekty sindarinu:

Do zapisu pierwotnie używano cirthu, jednak potem zastąpiono go popularnym tengwarem.[6]

Zobacz teżEdytuj

  • Słownik sindarinu – słownik opracowany przez użytkowników Śródziemie Wiki. Zostały z nim zebrane słowa z sindarinu, które przetłumaczono na język polski.

Przypisy

Rozpocznij dyskusję Dyskusje o artykule Sindarin

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.