| “ | Któż teraz będzie się bał Balrogów mimo całej grozy, jaką sieją? Oto widzimy przed sobą przeklętników, którzy przez całe wieki dręczyli dzieci Noldolich i którzy teraz swoimi pociskami rozpalili za naszymi plecami ogień. Dalej, mężowie Młota Gniewu, ukarzmy ich za wyrządzone zło. | ” |
—Rog do swych wojowników, Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, Upadek Gondolinu. | ||
Rog (? - PE 510)− elf, Gondolindrim, kowal i przywódcza Rodu Młota Gniewu we wczesnym legendarium Tolkiena w Księdze Zaginionych Opowieści Część Druga.
Historia[]
Podczas ataku wojsk Melka (Morgoth) Rog dowodził klanem Młota Gniewu, do którego należeli najlepsi kowale i rzemieślnicy w Gondolinie, którzy ze wszystkich Valarów największym szacunkiem darzyli kowala Aulego a w walce używali wielkich maczugami jak młotami i osłaniali ciężkimi tarczami Rog był najsilniejszym z gnomów, ustępujący męstwem tylko Galdorowi z klanu Drzewa. Jego godłem było, podobnie jak całego jego klanu, Uderzone Kowadło[1].
Rog przybył na naradę zwołaną przez króla Turgona w towarzystwie Galdora z klanu Drzewa. Jak większość lordów Gondolinu (z wyjątkiem Meglina (Maeglin) i Salganta) popierał propozycje Tuora by niezwłocznie wyjść z miasta i uderzyć na nieprzyjaciela, zanim na równinie zrobi się za jasno i za gorąco[2].
Rog wraz z Galdorem poprowadzi swoje zastępy podczas ataku sił Melka na północną bramę, mając wsparcie od łuczników z zastępów Jaskółki i Niebiańskiego Łuku. Rog i jego wojownicy zabili wielu orków, którzy padali jak liście na wietrze[3].
Balrogowie ostrzeliwali północne mury Gondolinu ognistymi pociskami, wtedy też Rog wykrzyknął wielkim głosem: "Któż teraz będzie się bał Balrogów mimo całej grozy, jaką sieją? Oto widzimy przed sobą przeklętników, którzy przez całe wieki dręczyli dzieci Noldolich i którzy teraz swoimi pociskami rozpalili za naszymi plecami ogień. Dalej, mężowie Młota Gniewu, ukarzmy ich za wyrządzone zło". I z tymi słowami Rog uniósł swą długą maczugę i poprowadził swych wojowników przez rozbitą bramę na zewnątrz miasta. Zaatakowali Balrogów i wielu z nich zabili, co "zdumiało i przeraziło zastępy Melka, bo dotąd żaden z Balrogów nie zginął z ręki elfa ni człowieka". Wówczas Gothmog, władca Balrogów zgromadził wszystkie swe demony rozproszone po całym mieście i otoczył klan Młota Gniewu. Rog, widząc że nie ma możliwości na odwrót który mógł skończyć się rzezią wojowników, zdecydował walczyć aż do gorzkiego końca i pognał swych wojowników wprost na siły Gothmoga, co skończyło się ostatecznie śmiercią Roga i wszystkich jego wojowników. Mówi się, że na każdego wojownika Młota Gniewu zginęło siedmiu wrogów[4].
Etymologia[]
Imię Rog może pochodzić od słowa rôg, rog oznaczający "mężny, silny" i powiązany z słowem arog "szybki, pędzący" oraz raug o tym samym znaczeniu; w quenyi arauka[5]. Qenyańska forma jego imienia brzmiała Rōka[6].
W kontekście późniejszych dzieł oznaczałoby ono „Demon” (por. raug) w sindarinie, jako element słowa Balrog[7].
Inne wersje legendarium[]
Śmierć Roga „poza murami” jest wspomniana w Quenta Noldorinwa[8] który był głównym tekstem użytym przez Christophera Tolkiena w jego wydaniu rozdziału „Tuor i Upadek Gondolinu" w Silmarillionie. Jednak Christopher usunął wzmiankę o tej postaci, wyjaśniając, że jego ojciec prawdopodobnie nie użyłby tego imienia dla tej postaci[9].
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 208.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 209.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 211.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 213-214.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, Uwagi do Upadku Gondolinu, 2. Hasła na liście nazw własnych do Upadku Gondolinu, hasło Rog.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Utracona Droga i Inne Pisma, Część Trzecia: Etymologie, hasło RUK.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Kształtowanie Śródziemia, III. Quenta.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, Uwagi do Upadku Gondolinu, przypis, str. 253-254.