Przygody Toma Bombadila – pierwszy wiersz w zbiorze pod tym samym tytułem, spisany w Czerwonej Księdze. Wiersz pochodzący z Bucklandu wykazuje sporą wiedzą o tym kraju, również o zalesionej dolinie Wii. Wskazuje też na to, że Bucklandczycy znali Toma choć nie mieli pojęcia o jego potędze. Uważali go raczej za dobrotliwą, niegroźną osobę. Wiersz jest kompilacją wielu legend i ich hobbickiej wersji, jednak, w odróżnieniu od wiersza drugiego, Tom jest tu bardziej złośliwy.[1]
Wiersz we frywolny sposób opowiada spotkania Toma z Jagodą, Wierzbą, borsukami, upiorem kurhanów, z których każde chciało Toma uśpić i schwytać. Za każdym razem Tom drwił sobie z ich gróźb i odchodził. Następnie pojął za żonę Jagodę i wyprawił wesele na które zaprosi wszystkie wcześniej spotkane postacie.
W wierszu przedstawiony jest dokładnie strój Toma: żółte buty, modry płaszcz, wysoki kapelusz z niebieskim piórem i spodnie ze skóry. Miał długą brodę i mieszkał pod wzgórzem u źródeł Wii.
Inne wersje legendarium[]
Wiersz ten w swojej wczesnej wersji, wydany w 1934 roku jest pierwszą publikacją J.R.R. Tolkiena, w której pojawiają się postacie ze Śródziemia.[2]
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Przygody Toma Bombadila, "Przedmowa"
- ↑ Michał Błażejewski, J.R.R. Tolkien - Powiernik Pieśni, wyd. PHANTOM PRESS 1993, str. 48