Przybycie elfów i powstanie Kôru (ang. The Coming of the Elves and the Making of Kôr) - piąty rozdział Księgi Zaginionych Opowieści Cześć Pierwsza.
Streszczenie[]
Eriol zapytał o uwolnienie Melko, a Meril wyjaśnił, że stało się to pod koniec trzeciego wieku jego uwięzienia. W tym czasie Manwë i jego jastrzębie zobaczyli pierwsze elfy - gdy mieszkańcy Valinoru usłyszeli nowinę, zawołali radośnie I Eldar tulier - "Eldarowie przybyli". Manwë postanowił uwolnić Melko wcześniej, pozostawiając jednak na nim kajdany i pęta tilkal.
Nornorë zabrał trzech przywódców elfów do Valinoru: byli to Isil Inwë, rządząca Teleri; Finwë Nólomë, rządząca Noldoli; i Tinwë Linto, rządząca Solosimpi. Meril wyjaśniła, że była potomkinią Inwë, podczas gdy Finwë był ojcem Turgona, a Tinwë później mieszkała z Wendelin w Hisilómë.
Valarowie postanowili zaprosić elfy do Valinoru. Tylko Makar, Meássë, Mandos, Fui i Ossë byli mniej entuzjastyczni. Melko dołączył do większości, ale później skłamał, że był przeciwny „uwięzieniu” Elfów.
Ulmo i jego wieloryb Uin wykorzystali wyspę Osse jako prom, przywożąc najpierw Teleri, potem Noldoli i na końcu Solosimpi. Wykorzystanie jego wyspy rozgniewało Ossë, który zatrzymał ją na środku Wielkiego Morza, gdzie stała się znana jako Tol Eressëa, Samotna Wyspa. Później Teleri i Noldoli zbudowali Kôr. W końcu, po wielu latach, Solosimpi użyli łabędzi i ptaków morskich, aby zabrać ich na statki do Valinoru. W Valinorze Noldoli wykonali dużą ilość klejnotów, z których ostatnimi i najpiękniejszymi były opale, aż Fëanor stworzył Silmarile.
Komentarze[]
Tytuł rozdziału Christopher Tolkien zaczerpnął z okładki zeszytu (gdzie widniał z dopiskiem "Jak elfowie wyrabiali klejnoty"), bowiem opowieść biegnie dalej bez odrębnego nagłówka.
Christopher Tolkien w komentarzach zestawia imiona znanych z Silmarilionu postaci do ich odpowiedników w Zaginionych Opowieściach. W notatniku pojawia się inna wersja powstania gwiazd, w której Aule wykuł srebrny sierp a w czasie pracy przeszkodził mu Melko, opowiadając kłamstwo o Yavannie. Aule tak się zagniewał, że jednym ciosem złamał sierp. Siedem iskier wytrysnęło w niebo, lecz Varda chwyciła je i umieściła na firmamencie na znak niewinności Yavanny.
Poematy[]
Na końcu rozdziału, Christopher Tolkien umieścił dwa wiersze. Pierwszy jest powiązany z miastem elfów w Valinorze, drugi zaś dotyczy krainy Aryadorem (Hisilóme) .
- Kôr/W mieście zaginionych i umarłych (Napisany 30 kwietnia 1915 roku, zachowany w dwóch wersjach z czego pierwszy jest rękopisem z podtytułem W mieście zaginionych i umarłych, a drugą maszynopis, najpierw zatytułowany Kôr, następnie Miasto bogów z usuniętym podtytułem. Wiersz został opublikowany w Leeds w 1923 roku w czasopiśmie "The Microcosm".)
- Pieśń o Aryadorze (Napisany w obozie wojskowym pod Lichfield 12 września 1915 roku i wcześniej nie został nigdzie opublikowany, zachowany w dwóch wersjach. Pierwsza wersja będąca rękopisem ma tytuł również w języku staroangielskim, zaś druga w maszynopisie praktycznie nie różni od niej, choć w trzeciej zwrotce nastąpiła zmiana rodzaju męskiego na żeński.)
Nazwa pojęcia w innych przekładach[]
| Angielski (oryginał) | – | The Coming of the Elves and the Making of Kôr |
| M. C. Frąc | – | Przybycie elfów i powstanie Kôru |
| R. Kot | – | Nadejście elfów i budowa miasta Kôr |
| M. Pietrzak-Merta | – | Przybycie elfów i wzniesienie Kôru |