Polowanie na Pierścień (rozdział)

Polowanie na Pierścień (ang. The Hunt for the Ring) – dziesiąty rozdział Niedokończonych Opowieści autorstwa J.R.R. Tolkiena wydane pośmiertnie przez jego syna, Christophera Tolkiena. Rozdział jest częściowo opublikowaną wersją rękopisu przechowywanego obecnie na Uniwersytecie Marquette (MSS 4/2/31-37); inne części tego rękopisu i schemat czasowy zostały zawarte w książce The Lord of the Rings: A Reader's Companion.

Streszczenie

Polowanie na Pierścień przedstawia podróż Czarnych Jeźdźców od wypuszczenia Golluma z Mordoru do opuszczenia Shire przez Froda Bagginsa 22 września 3018 rok Trzeciej Ery. Tekst składa się zasadniczo z trzech podrozdziałów:

• O podróży Czarnych Jeźdźców - relacja oparta na opowieści, którą Frodo usłyszał od Gandalfa
• Inne wersje tej samej historii
• O Gandalfie, Sarumanie i Shire

O podróży Czarnych Jeźdźców - relacja oparta na opowieści, którą Frodo usłyszał od Gandalfa

Chociaż Sauron nie ufał Gollumowi, wywnioskował, że po uwolnieniu stwór ten będzie szukał tych, którzy ukradli mu Pierścień i wysłał szpiegów, aby podążali za Gollumem. Gollum wkrótce jednak został schwytany przez Aragorna w okolicach Martwych Bagień i wysłany do północnej części Mrocznej Puszczy, gdzie tropiciele Sarumana nie zdołali go uwolnić.

Sauron, nie mogąc teraz złapać Golluma, wybrał inną drogę: szukać „niziołków”, które, jak się dowiedział, posiadały Pierścień. Gollum nie był w tym zbyt pomocny, ponieważ dysponował niewielką wiedzą na ten temat jak i kłamał w tej kwestii, mówiąc, że kraina niziołków znajdowała się w pobliżu jego dawnego domu, niedaleko Pól Gladden, powodowany nienawiścią do Saurona i słusznie uważając w nim swego największego wroga i rywala.

Sauron wpadł w popłoch, dowiadując o uwięzieniu Golluma przez jego wrogów, lecz dzięki czujności Dunedainów i zdradzie Sarumana jego szpiedzy i wysłannicy nie przysłali mu żadnych konkretnych wieści. W końcu jednak zdał sobie sprawę z podstępów Sarumana i obiecał sobie w stosownym czasie odpłacić się zdrajcy. W końcu Sauron zdecydował się wysłać swoje najpotężniejsze i najbardziej lojalne sługi, Upiory Pierścienia. W czerwcu 3018 roku Sauron wysłał dwa ataki: jeden przeprowadzony przez orków na Leśne Królestwo w nadziei na uwolnienie Golluma, a drugi prowadzony przez Czarnoksiężnika na Gondor, aby sprawdzić siłę Denethora. W tym ostatnim, po zajęciu Osgiliath, Nazgȗlom nakazano rozpocząć poszukiwania Pierścienia. W tym czasie siedem Upiorów Pierścienia pod wodzą Czarnoksiężnika z Angmaru stacjonowało w Minas Morgul, podczas gdy dwa, w tym Khamûl, Cień Wschodu, stacjonowały w Dol Guldur. (Pierwszy przypis do rozdziału identyfikuje Khamûla jako Upiora Pierścienia, który rozmawiał z Hamfastem Gamgee w Hobbitonie.)

W lipcu 3018 roku Czarnoksiężnik i jego sześciu kompanów podróżowali niezauważeni, przez Anórien, pokonując Bród Entów i docierając do Rohanu. Około 17 lipca osiągnęli zachodnie brzegi Anduiny nieco na północ od Sarn Gebir, gdzie dostali płaszcze i konie. Około 22 lipca spotkali na Polach Celebranta dwa Nazgule, którzy przybyli z Dol Guldur. Od nich dowiedzieli się, że Gollum całkowicie uciekł i zniknął. Ponadto Khamul przekazał im że w dolinie Anduiny nie ma żadnej siedziby niziołków a wioski Stoorów nad rzeką Gladden stoją od dawna opuszczone. Wódź Nazguli, nie widząc lepszego rozwiązania postanowił poszukać na północy, mając nadzieje że znajdzie albo Golluma, albo Shire. Uważał że kraj ten może leżeć blisko Lórien, nie mógł jednak przeciwstawić mocy Galadrieli i jej pierścienia ani wejść do jej krainy, dlatego Nazgule pomknęły na północ między Lórien a Górami.

Upiory Pierścienia, nie znajdując niczego, wróciły na południe. We wrześniu ponownie dotarli do stępów Rohanu. Tam spotkali posłańców Saurona, którzy donieśli o proroczym śnie, który miał Boromir, o czynach Sarumana i schwytaniu Gandalfa. Wywnioskowawszy, że chociaż żaden z Mędrców nie miał Pierścienia, Saruman mógł wiedzieć, gdzie on się znajduje, Upiory Pierścienia udały się prosto do Isengardu.

Dwa dni po ucieczce Gandalfa z Orthanku ( 20 września ) Upiory Pierścienia przybyły do ​​Isengardu. Saruman, wiedząc, że jego zdrada została odkryta, nie pojawił się, ale Upiory Pierścienia usłyszały jego głos. Powiedział, że tylko Gandalf może wiedzieć, gdzie jest Pierścień i by szukali go w pobliżu, nie mógł bowiem uciec daleko. Jednakże następnego dnia napotkali Grímę Smoczego Języka , który jechał do Isengardu, aby powiedzieć Sarumanowi o przybyciu Gandalfa do Edoras. Przesłuchiwali go, a on, wielce przerażonym, powiedział im, gdzie znajduje się Shire. Z tego Upiory Pierścienia dowiedziały się, że Saruman rzeczywiście znał lokalizację Shire, a jego zdrada została w pełni ujawniona. Wódź Upiorów darował życie Grimie, widząc zło w nim tkwiące i że taki sługa przyniesie jeszcze utrapienia Sarumanowi.

Upiory Pierścienia zostały podzielone na cztery pary, z których najszybciej podróżował Czarnoksiężnik z dwoma innymi Nazgulami przez Enedwaith i Minhiriath . Po drodze schwytali kilku szpiegów Sarumana, z których jeden miał mapy Shire. Teraz, w służbie Mordoru, szpiedzy zostali wysłani do Bree.

W nocy 22 września Upiory Pierścienia przybyły do ​​Brodu Sarn. Strażnicy próbowali zagrodzić im drogę, ale zostali pokonani. Czarni Jeźdźcy wjechali do Shire rankiem 23 września.

Inne wersje tej samej historii

Christopher Tolkien wspomina, że ​​istnieją cztery rękopisy opisujące tę historię, wszystkie z tego samego okresu, ale nieco inne. Streszczenie tekstu znajdujące się wyżej nazywa wersją A. Druga wersja B jest w dużej mierze taka sama. Trzecia C ma formę zarysu fabuły, który rozpoczyna się w późniejszym momencie historii i wprowadza pewne różnice. Mówi, że jest to prawdopodobnie ostatni z tych trzech rękopisów. Różne strony notatek, które Christopher nazywa D, w dużej mierze dotyczą Golluma.

W D Gollum mówi Sauronowi jedynie, że „[Pierścień] został skradziony przez istotę o imieniu Baggins w Górach Mglistych i że Baggins pochodził z krainy zwanej Shire ”. Sauron wnioskuje, że Baggins musiał być stworzeniem podobnym do Golluma. Gollum nie znałby terminu „Hobbit”, ponieważ był on potoczny i nie wszędzie używany. Nie użyłby też słowa „niziołek”, którego hobbici generalnie nie lubili. Zatem Upiory Pierścienia miały do ​​przekazania tylko dwie informacje: Shire i Baggins . Sauron zakładał jednak, że Shire będzie znajdował się w pobliżu Gór Mglistych i Dolin Anduiny, gdzie mieszkał Gollum.

Rękopis B szczegółowo opisuje podróż Aragorna z Gollumem do Leśnego Królestwa, a także wątpliwości Saurona dotyczące wykorzystania Upiorów Pierścienia. Po uwolnieniu Gollum zniknął na Martwych Bagnach. Ponieważ Sauron miał bardzo małą władzę w Eriadorze, nie mógł wysłać wielu szpiegów bez przeszkadzania im ze strony szpiegów Sarumana. Postanowił więc wysłać Upiory Pierścienia. Choć miało to zalety, takie jak to że Upiory były w pełni pod jego władzą i nawet zdobywając pierścień, chętnie mu go oddadzą, miało też wady. Wszyscy oprócz Czarnoksiężnika mogli błądzić w świetle dnia, a wszyscy oprócz Czarnoksiężnika bali się wody i niechętnie przekraczali rzeki bez mostu. Ponieważ ich główną bronią był terror, nawet gdy byli nieodziani, można było wyczuć ich obecność, a Anduina i inne rzeki stanowiły dużą przeszkodę.

Sytuacja uległa zmianie, gdy Sauron dowiedział się o schwytaniu Golluma. Aragorn schwytał go 1 lutego 3018 roku i przybył do Leśnego Królestwa pięćdziesiąt dni później, 21 marca. Wiadomość nie dotarłaby do Dol Guldur, zanim Aragorn nie wkroczyłby do Mrocznej Puszczy, a tamtejszy dowódca nie wysłałby wiadomości do Barad-dûr , dopóki sam nie próbowałby odnaleźć Golluma. W związku z tym Sauron prawdopodobnie dowiedział się o schwytaniu Golluma przez człowieka dopiero pod koniec kwietnia. Choć ani Sauron, ani jego słudzy nie wiedzieli, kim był Aragorn, kiedy Gandalf wkroczył do Królestwa Lasu, Sauron dowiedział się, że Mędrcy również wiedzieli o Gollumie.

Niepokoiło to Saurona, który postanowił jak najszybciej wykorzystać Upiory Pierścienia. Zaatakował jednocześnie Thranduila i Gondor, podczas czego Gollum zdołał uciekł, a wschodnia połowa Osgiliath została zajęta. W tym miejscu ponownie wtrąca się Christopher Tolkien, komentując, że nigdzie indziej nie wyjaśniono strachu Upiora Pierścienia przed wodą i że J.R.R .Tolkien stwierdził, że ten pomysł również był „trudny do utrzymania”. Mówi także, że podróż Nazgûli w górę Doliny Anduiny przebiega w dużej mierze tak samo, jak w wersji A, ale daty w każdej wersji nieco różnią się zarówno między sobą.

Następnie Christopher Tolkien podaje fragment manuskryptu D opowiadający olosach Gollumam po tym jak uciekł orkom po zabraniu z Leśnego Królestwa, ale elfy nadal go ścigały. Nie chciał udać się w pobliże Lórien, dlatego jesienią 3018 roku ukrył się w Morii. Później nie ma nic pewnego, co działo się z Gollumem w tym czasie. Musiał ryzykować i kraść jedzenie sługom Saurona w Morii. Chociaż prawdopodobnie pierwotnie miał na celu, aby Moria była po prostu drogą przez góry, zgubił się i przybył do Wrót Durina na krótko przed tym, jak zrobiła to Drużyna Pierścienia . Nawet gdyby przybył wcześniej, był słaby z powodu braku jedzenia i nie mógł otworzyć drzwi, więc jego przybycie było bardzo szczęśliwym zbiegiem wydarzeń.

Następnie Christopher Tolkien zarysowuje manuskrypt C, który znacznie się różni i zaczyna się po nieudanej podróży Upiorów Pierścienia na północ. Przybywszy do Isengardu, w tej wersji przybyli, gdy Gandalf wciąż tam był, i w przerażeniu Saruman był skłonny wydać im Gandalfa. Kiedy jednak wszedł na szczyt Orthanku, aby go odzyskać, Gandalf już odlatywał z Gwaihirem . Wracając do Upiorów Pierścienia, Saruman twierdził, że zmusił Gandalfa do ujawnienia lokalizacji Shire (którą Saruman już znał) i obiecał powiedzieć Sauronowi, że Upiory Pierścienia są posłuszne swemu panu. Przekonani, że Saruman nadal jest wiernym sojusznikiem, Jeźdźcy natychmiast wyruszyli w stronę Shire. Saruman wysłał także orki i wilki, aby ścigały Gandalfa, ale bezskutecznie. Ta wersja historii nie uwzględnia spotkania Smoczego Języka z Czarnymi Jeźdźcami, ponieważ Jeźdźcy opuścili już Rohan, zanim Gríma wracała do Isengardu. Kłamstwa Sarumana ujawnia nie Grima, ale schwytany przez nich szpieg, o którym mówi się więcej poniżej.

Zainteresowany tym, dlaczego Gandalf zainteresował się Shirem, Saruman miał sieć szpiegów, w tym kilku hobbitów, ale głównie Dunlendingów. Jeden z tych ludzi przebywał w Shire i negocjował cenę ziela fajkowego (którego Saruman zaczął palić), aby przechowywać go w Isengardzie na wypadek wojny. Miał także za zadanie dowiedzieć się o wszelkich znaczących odejściach. To był człowiek, którego Czarni Jeźdźcy schwytali w drodze powrotnej do Isengardu. Przesłuchując go, odkryli, gdzie mieszkał Baggins , dlatego na punkt wyjścia wybrano Hobbiton. Upiory Pierścienia wysłały tego człowieka do Bree, a on był „zezowatym południowcem” w karczmie "Pod Rozbrykanym Kucykiem"

W wersji B jest powiedziane jest, że Czarnoksiężnik nie wiedział, czy Pierścień znajduje się w Shire. Wysłano zatem tylko kilku Jeźdźców i spośród nich Khamûl miał udać się do Hobbitonu. Niektórych wysłano także na wschodnie granice, budząc złe istoty, w tym Upiory Kurhanów i drzewa Starego Lasu.

O Gandalfie, Sarumanie i Shire

Christopher Tolkien podaje, że teksty z tego okresu mówią o stosunkach Sarumana z Shire i z fajkowym zielem, a przytoczony przez niego tekst jest tym najkrótszym a zarazem najbardziej dopracowanym.

Zazdrosny o Gandalfa Saruman zaczął odwiedzać Shire, zauważając, że Gandalf uznał to za warte odwiedzenia. Kiedy dowiedział się o odnalezieniu Pierścienia przez Bilba, założył, że Gandalf wiedział o tym od początku, co go złościło, gdyż szczególnie interesowały go Pierścienie Władzy.

Gandalf również często wychwalał fajkowe ziele i chociaż Saruman wyśmiewał to, wkrótce sam zaczął go używać. Zachował to w tajemnicy, bojąc się, że zostanie wyśmiany, jeśli wyjdzie na jaw. Przestał też osobiście odwiedzać Shire, gdyż czasami brano go za Gandalfa, i martwił się, że Gandalf może odkryć jego wizyty. Gandalf rzeczywiście je odkrył, ale uważał je za nieszkodliwe.

Kilka rękopisów zawiera historię opisującą wyśmiewanie Gandalfa przez Sarumana, którą Gandalf wyśmiał. Po zimnej odpowiedzi Sarumana Gandalf wydmuchnął kilka pierścieni dymu, które zniknęły, gdy Gandalf próbował je chwycić. Mogła to być demonstracja mająca pokazać, że Pierścienie Władzy mu umykają. W tamtym czasie Gandalf nie wiedział, że Hobbici i Pierścienie będą ze sobą powiązane. Gdyby tak było, nie zrobiłby tego, co zrobił. Z tego powodu jednak, kiedy ta dwójka rzeczywiście została połączona, Saruman założył, że Gandalf wiedział od początku i ukrywał tę wiedzę przed Białą Radą. Ta wersja została przekreślona przez Tolkiena.

Końcowy komentarz Christophera Tolkiena mówi, że w Kronice Lat wpis dotyczący 2851 roku Trzeciej Ery stwierdza, że ​​Gandalf nawoływał do ataku na Dol Guldur, który Saruman zawetował, i że „potem stało się jasne, że Saruman zaczął pragnąć posiadać Jedynego Pierścienia dla siebie”. Historia sugeruje, że Gandalf wiedział o tym już na tym spotkaniu, chociaż J.R.R. Tolkien stwierdził później, że historia Gandalfa na Radzie u Elronda sugerowała, że ​​nie podejrzewał Sarumana o to pragnienie aż do czasu jego uwięzienia w Orthanku.

Przekłady na język polski

• Radosław Kot: Poszukiwanie Pierścienia
• Paulina Braiter: Pogoń za Pierścieniem

Przypisy

Poprzedni rozdział: Wyprawa do Ereboru

Polowanie na Pierścień

Następny rozdział: Bitwy u Brodów na Isenie