FANDOM


m (r2.7.10) (Robot dodał de, en, es, it, ru)
m
 
Linia 1: Linia 1:
 
'''Pelendur''' ([[TE 1879]] - [[TE 1998]]) – [[Namiestnicy Gondoru|namiestnik Gondoru]] w służbie królów [[Ondoher]]a i [[Eärnil II|Eärnila II]]. Jego przodkiem był [[Húrin z Emyn Arnen]].
 
'''Pelendur''' ([[TE 1879]] - [[TE 1998]]) – [[Namiestnicy Gondoru|namiestnik Gondoru]] w służbie królów [[Ondoher]]a i [[Eärnil II|Eärnila II]]. Jego przodkiem był [[Húrin z Emyn Arnen]].
 
==Historia==
 
==Historia==
Pelendur, należący do [[Ród Húrina|Rodu Húrina]], został mianowany na stanowisko namiestnika przez króla Ondohera, prawdopodobnie w roku jego koronacji, 1936 TE.
+
Pelendur, należący do [[Ród Húrina|Rodu Húrina]], został mianowany na stanowisko namiestnika przez króla Ondohera, prawdopodobnie w roku jego koronacji, [[TE 1936|1936 TE]].
   
Osiem lat później przyszedł ciężki czas dla [[Gondor]]u – [[Easterlingowie|Woźnicy]] i [[Haradrimowie]] wspólnie, od północy i południa, zaatakowali królestwo. Król Ondoher wraz z synami, [[Artamir]]em i [[Faramir (syn Ondohera)|Faramirem]], udał się na północ, aby stawić czoła Easterlingom, natomiast wódz jego armii, Eärnil, udał się na południe zmierzyć się z Haradrimami w pobliżu rzeki [[Poros]]. O ile bitwa na południu została wygrana, o tyle na północy Gondor poniósł klęskę w [[Druga Bitwia na Dagorlad|Bitwie na Dagorlad]], a król i jego synowie zginęli. Eärnil pomścił go w [[Bitwa o Obóz|Bitwie o Obóz]], w której rozgromił świętujących zwycięstwo Woźników.
+
Osiem lat później przyszedł ciężki czas dla [[Gondor]]u – [[Easterlingowie|Woźnicy]] i [[Haradrimowie]] wspólnie, od północy i południa, zaatakowali królestwo. Król Ondoher wraz z synami, [[Artamir]]em i [[Faramir (syn Ondohera)|Faramirem]], udał się na północ, aby stawić czoła Easterlingom, natomiast wódz jego armii, Eärnil, udał się na południe zmierzyć się z Haradrimami w pobliżu rzeki [[Poros]]. O ile bitwa na południu została wygrana, o tyle na północy Gondor poniósł klęskę w [[Bitwa na Dagorlad (1889)|Bitwie na Dagorlad]], a król i jego synowie zginęli. Eärnil pomścił go w [[Bitwa o Obóz|Bitwie o Obóz]], w której rozgromił świętujących zwycięstwo Woźników.
   
W tej sytuacji Pelendur objął rządy do czasu wybrania nowego króla. Kandydatury były dwie – pierwszą był książę [[Arvedui]] z [[Arthedain]]u, drugim kandydatem zaś generał Eärnil. Zarówno jeden, jak i drugi mieli poważne atuty. Arvedui był mężem [[Fíriel]], jedynego pozostałego przy życiu dziecka Ondohera, był też potomkiem w prostej linii Isildura. Pelendur jednak zbił te argumenty, udowadniając, że Isildur sam zrzekł się korony Gondoru, oddając ją w ręce swojego bratanka, [[Meneldil]]a i tylko potomkowie tej gałęzi rodziny mogą dziedziczyć władzę w królestwie. Niestety zgodnie z ówczesnym prawem sukcesji, władza nie przechodziła na kobiety, więc ślub z Fíriel nie miał żadnego znaczenia. W tej sytuacji pozostał jedynie Eärnil. Za nim z kolei przemawiały dwa wielkie zwycięstwa militarne oraz pochodzenie z rodziny królewskiej, był bowiem potomkiem króla [[Telumehtar|Telumehtara Umbardacila]]. [[Rada Gondoru]] zatwierdziła jego kandydaturę i dzięki staraniom Pelendura został koronowany w 1945 roku Trzeciej Ery na trzydziestego drugiego króla Gondoru. Pelendur oczywiście został mianowany jego namiestnikiem i pełnił tę funkcję aż do śmierci. Urząd ten przejął później jego syn, [[Vorondil]], i od tej chwili funkcja ta stała się dziedziczna.
+
W tej sytuacji Pelendur objął rządy do czasu wybrania nowego króla. Kandydatury były dwie – pierwszą był książę [[Arvedui]] z [[Arthedain]]u, drugim kandydatem zaś generał Eärnil. Zarówno jeden, jak i drugi mieli poważne atuty. Arvedui był mężem [[Fíriel]], jedynego pozostałego przy życiu dziecka Ondohera, był też potomkiem w prostej linii Isildura. Pelendur jednak zbił te argumenty, udowadniając, że Isildur sam zrzekł się korony Gondoru, oddając ją w ręce swojego bratanka, [[Meneldil]]a i tylko potomkowie tej gałęzi rodziny mogą dziedziczyć władzę w królestwie. Niestety zgodnie z ówczesnym prawem sukcesji, władza nie przechodziła na kobiety, więc ślub z Fíriel nie miał żadnego znaczenia. W tej sytuacji pozostał jedynie Eärnil. Za nim z kolei przemawiały dwa wielkie zwycięstwa militarne oraz pochodzenie z rodziny królewskiej, był bowiem potomkiem króla [[Telumehtar|Telumehtara Umbardacila]]. [[Rada Gondoru]] zatwierdziła jego kandydaturę i dzięki staraniom Pelendura został koronowany w [[TE 1945|1945 roku Trzeciej Ery]] na trzydziestego drugiego króla Gondoru. Pelendur oczywiście został mianowany jego namiestnikiem i pełnił tę funkcję aż do śmierci. Urząd ten przejął później jego syn, [[Vorondil]], i od tej chwili funkcja ta stała się dziedziczna.
 
{{Namiestnicy}}
 
{{Namiestnicy}}
[[Kategoria:Namiestnicy Gondoru]]
 
[[Kategoria:Postacie Trzeciej Ery]]
 
   
 
[[de:Pelendur]]
 
[[de:Pelendur]]
Linia 15: Linia 13:
 
[[it:Pelendur]]
 
[[it:Pelendur]]
 
[[ru:Пелендур]]
 
[[ru:Пелендур]]
  +
[[Kategoria:Namiestnicy Gondoru]]
  +
[[Kategoria:Postacie Trzeciej Ery]]

Aktualna wersja na dzień 21:48, maj 27, 2017

Pelendur (TE 1879 - TE 1998) – namiestnik Gondoru w służbie królów OndoheraEärnila II. Jego przodkiem był Húrin z Emyn Arnen.

HistoriaEdytuj

Pelendur, należący do Rodu Húrina, został mianowany na stanowisko namiestnika przez króla Ondohera, prawdopodobnie w roku jego koronacji, 1936 TE.

Osiem lat później przyszedł ciężki czas dla GondoruWoźnicy i Haradrimowie wspólnie, od północy i południa, zaatakowali królestwo. Król Ondoher wraz z synami, Artamirem i Faramirem, udał się na północ, aby stawić czoła Easterlingom, natomiast wódz jego armii, Eärnil, udał się na południe zmierzyć się z Haradrimami w pobliżu rzeki Poros. O ile bitwa na południu została wygrana, o tyle na północy Gondor poniósł klęskę w Bitwie na Dagorlad, a król i jego synowie zginęli. Eärnil pomścił go w Bitwie o Obóz, w której rozgromił świętujących zwycięstwo Woźników.

W tej sytuacji Pelendur objął rządy do czasu wybrania nowego króla. Kandydatury były dwie – pierwszą był książę Arvedui z Arthedainu, drugim kandydatem zaś generał Eärnil. Zarówno jeden, jak i drugi mieli poważne atuty. Arvedui był mężem Fíriel, jedynego pozostałego przy życiu dziecka Ondohera, był też potomkiem w prostej linii Isildura. Pelendur jednak zbił te argumenty, udowadniając, że Isildur sam zrzekł się korony Gondoru, oddając ją w ręce swojego bratanka, Meneldila i tylko potomkowie tej gałęzi rodziny mogą dziedziczyć władzę w królestwie. Niestety zgodnie z ówczesnym prawem sukcesji, władza nie przechodziła na kobiety, więc ślub z Fíriel nie miał żadnego znaczenia. W tej sytuacji pozostał jedynie Eärnil. Za nim z kolei przemawiały dwa wielkie zwycięstwa militarne oraz pochodzenie z rodziny królewskiej, był bowiem potomkiem króla Telumehtara Umbardacila. Rada Gondoru zatwierdziła jego kandydaturę i dzięki staraniom Pelendura został koronowany w 1945 roku Trzeciej Ery na trzydziestego drugiego króla Gondoru. Pelendur oczywiście został mianowany jego namiestnikiem i pełnił tę funkcję aż do śmierci. Urząd ten przejął później jego syn, Vorondil, i od tej chwili funkcja ta stała się dziedziczna.

Namiestnicy królów Gondoru

Húrin • Pelendur • Vorondil • Mardil • Faramir • Elboron

Namiestnicy Gondoru

Mardil Voronwë • Eradan • Herion • Belegorn • Húrin I • Túrin I • Hador • Barahir • Dior • Denethor I • Boromir • Cirion • Hallas • Húrin II • Belecthor I • Orodreth  • Ecthelion I • Egalmoth • Beren • Beregond • Belecthor II • Thorondir • Túrin II • Turgon • Ecthelion II • Denethor II


Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.