| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Nuin – jeden z Ciemnych Elfów zwanych Hisildi, rządzonych przez tajemniczego duszka, czarodzieja Tû, pojawiający się jedynie w Księdze Zaginionych Opowieści. Cześć Pierwsza[1] .
Biografia[]
Nuin był mądrym miłośnikiem podróży i jednym z poddanych duszka Tû. Jednego razu zawędrował daleko na wschód Palisoru z garstką towarzyszy, choć Tû nigdy nie posyłał ich w tamte strony i opowiadano o nich dziwne historie. Nuin wiedziony ciekawością wyruszył w tamte strony. Po długiej wędrówce dotarł dziwnej i cudownej krainy, a przed sobą zobaczył górskie pasmo, które otaczało schowaną za nią dolinę (Murmenalda, zwaną również Doliną Snu). Długo szukał przejścia, a gdy je w końcu znalazł, wkroczył do niej i spacerował pośród drzew. W tej kotlinie znalazł istoty śpiące w półmroku pod drzewami – byli to ludzie. Ogarnął go strach, uciekł z doliny i podążył do siedziby Tû, gdzie opowiedział mu o tym co widział. Czarodziej poczuł strach przed Manwë i Iluvatarem i przemówił do Nuina.
W tym momencie Opowieść Gilfanona urywa się, a Tolkien nigdy już do niej nie powrócił. Jej dalszy rozwój znany jest tylko z zarysów. Według nich Tû wyjawił Nuinowi, że spotkał nowe Dzieci Iluvatara, ostrzegł Nuina, że nie nadszedł jeszcze czas, aby ludzie się przebudzili, ponieważ potrzebowali światła, lecz Nuin często odwiedzał dolinę i zastanawiał się nad postaciami. Przypadkowo natknął się na śpiącego, który się poruszył, a potem ogarnęła go ciekawość i obudził pierwszą parę ludzi, Ermona i Elmira, tuż przed pierwszym wschodem Słońca z Zachodu. Ludzie byli głupi i przestraszeni, ale Nuin nauczył ich mowy, języka IIkorinów i z tego powodu przezwano go Nuinem, Ojcem Mowy. W innej notatce Nuin walczy u boku Ermona w walce z Fankilem, ale zostaje zabity przez gobliny w wyniku zdrady ludzi[2].
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Cześć Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldorich i nadejścia człowieka, str. 270-271.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści, Cześć Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldorich i nadejścia człowieka, str. 271-277