| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Naimi – postać pojawiające się we wczesnym legendarium w Księdze Zaginionych Opowieści Część Druga. Jest bratanicą lub siostrzenicą Vairë, elfki z Tol Eressëa. Poślubiła Eriola który był człowiekiem po tym jak ten ostatni odmłodniał po spożyciu limpë i miał z nią jednego syna Heorrenda[1].
Wspomniano o niej tylko w jednym zarysie kontynuacji Zaginionych opowieści i nic więcej o niej nie wiadomo.
Etymologia[]
Imię Naimi pochodzi z quenyi, ale jej znaczenie nie zostało wyjaśnione.
W staroangielskim zwano ją jako Éadgifu[1]. składający się z elementów éad („błogosławieństwo”) + gifu („dar”)[2].
Inne wersje legendarium[]
W jednej z notatek do Dworku Zabawy Utraconej pojawia się postać o imieniu Nelmir. W tym tekście jest ona przedstawiona jako żona Eriola i matka Heorrenda i Hendwine, postać, która nie pojawia się w żadnej z narracji Księgi Zaginionych Opowieści[3].
Nie wiadomo nic więcej o niej ani o jej relacji z Lindo i Vairë, nie jest też jasne, czy Nelmir miało być po prostu jednym z imion Naimi, czy też zupełnie odrębną postacią.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola lub Ælfwinego i koniec opowieści, zarys 10.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola lub Ælfwinego i koniec opowieści, Ælfwine z Anglii.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Sí Qente Feanor i inne pisma elfickie, w Parma Eldalamberon XV (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne'a i Billa Weldena).