FANDOM


Mordor (sind. Ciemny Kraj) – region w Śródziemiu, którego władcą był Sauron, leżący na wschód od Gondoru i Wielkiej Rzeki Anduiny, na zachód od Rhûnu, na południe od Rhovanionu oraz na północ od Haradu.

PołożenieEdytuj

Mordor Map

Mapa Mordoru

Mordor z trzech stron był otoczony łańcuchami górskimi: od północy chroniły go Góry Popielne, zaś od zachodu i południa – Ephel Dúath. Najważniejszymi jego punktami była wieża Barad-dûr oraz Góra Przeznaczenia, w której został wykuty Jedyny Pierścień. Głównym wejściem była Czarna Brama położona w przełęczy Cirith Gorgor, za którą otwierała się równina Dagorlad. Istniało jeszcze jedno, sekretne przejście przez przełęcz Cirith Ungol, tuż przy fortecy Minas Morgul.

Mordor2

Mordor w trylogii Władca Pierścieni Petera Jacksona

RegionyEdytuj

Kraj Saurona składał się z trzech głównych części: gór tworzących wielki mur, płaskowyżu Gorgoroth i równiny Lithlad (Popielna Równina). Były to suche elementy krajobrazu. Na północnym skraju Ephel Dúath leżała głęboka okrągła dolina, otoczona stromymi czarnymi urwiskami – Udûn. Mniej więcej po środku płaskowyżu znajdowała się Orodruina. W południowej części Mordoru znajdowało się także słone Morze Núrnen. Większość tej krainy wyglądała bardzo podobnie i mogło się wydawać, że niemożliwa jest tam uprawa ziemi. Jednak na Popielnej Równinie warunki były nieco lepsze niż w innych miejscach Mordoru. Niewolnicy Saurona mogli uprawiać tam ziemie.

HistoriaEdytuj

Wczesne lataEdytuj

Morgoth stworzył Górę Przeznaczenia już w Pierwszej Erze.[1] Po obudzeniu się ludzi Drúedainowie przeszli pod Mordorem i jako pierwsi z Drugiego Plemienia przebyli Anduinę, prawdopodobnie w pobliżu Cair Andros.[2] W Czarnym Kraju zamieszkała Szeloba uciekająca przed armiami Valarów podczas Wojny Gniewu. Sauron przybył do Mordoru dopiero około 1000 roku Drugiej Ery. Wybudował tam swoją potężną twierdzę Barad-dûr i wykuł w Orodruinie Jedyny Pierścień.

Rządzący z Mordoru Sauron zaczął podporządkowywać sobie coraz więcej terenów. Rozpoczął wojnę z Eregionem i odzyskał większość Pierścieni. Gdy kontrolował już prawie cały Eriador, jego plany podbicia Lindonu pokrzyżowała flota Númenorejczyków wysłana przez Tar-Minastira. Sauron ledwo umknął do swojego państwa i od tamtej chwili zaczął uzależniać od sobie Easterlingów i Haradrimów. [3] Pod koniec Drugiej Ery ogłosił się Królem Ludzi. Nie spodobało się to Tar-Calionowi, który postanowił pokonać swojego rywala. Król Númenoru na czele swej floty wylądował w Umbarze i pomaszerował dalej na Mordor. Słudzy Saurona, widząc jego potęgę, zaczęli opuszczać swojego pana, więc ten oddał się dobrowolnie w niewolę.[4]

Po Upadku Mroczny Władca wrócił do swojego kraju i zaczął odbudowywać siły.

Ostatni Sojusz i Trzecia EraEdytuj

Nieświadomi niczego Númenorejczycy założyli Gondor u podnóży Czarnego Kraju. Sauron zapałał gniewem, gdy dowiedział się, że Elendil przeżył. Orodruina znów wybuchła i wtedy Gondorczycy nadali jej nazwę Amon Amarth – Góra Przeznaczenia. Najpierw siły zła zdobyły Minas Ithil, a rosnące w nim Białe Drzewo zostało zniszczone. Isildur jednak uciekł i zabrał ze sobą sadzonkę Drzewa. Osamotniony Anárion bronił Osgiliath i zdołał odepchnąć nieprzyjaciela w góry, Tymczasem na północy zawiązano Ostatni Sojusz, który miał pokonać upadłego Majara. Bitwa na Dagorlad została wygrana przez ludzi i elfów i tym samym rozpoczęło siedmioletnie oblężenie Barad-dûr. W końcu Sauron stanął do walki i zabił Gil-galada oraz Elendila, sam jednakże został powalony. Isildur odciął mu z ręki Pierścień, lecz go nie zniszczył, co pozwoliło przetrwać Czarnym Jeźdźcom i fundamentom Czarnej Wieży.

Gondorczycy w górach postawili twierdze, które miały za zadanie pilnować, aby zło nie wydostało z Mordoru. Jednak już za panowania Atanatara II zaniedbano tę kwestię, a podczas Wielkiego Moru straże całkowicie odwołano.[5] W opuszczonej dotąd krainie pojawiły się Nazgûle i w 2002 roku Trzeciej Ery zdobyły Minas Ithil, które nazwano Minas Morgul. W 2941 Sauron powrócił z Dol Guldur i zakończył odbudowywanie Barad-dûr.

Wojna o PierścieńEdytuj

W Mordorze zaczęli się zbierać wszyscy sojusznicy Saurona, w tym Easterlingowie i Haradrimowie. Niewolnicy uprawiali ziemie wokół morza Núrnen zaopatrując armię. Kiedy bitwa na Polach Pelennoru została wygrana przez Wolne Ludy, Aragorn na czele Armii Zachodu ruszył pod Czarną Bramę. Na jego wojska wylali się słudzy Nieprzyjaciela, lecz w tej samej chwili Pierścień uległ zniszczeniu. Orodruina wybuchła, Barad-dûr legło w gruzach, a Sauron został ostatecznie pokonany.

Po Wojnie orkowie zginęli lub rozproszyli się nie stanowiąc już większego zagrożenia. Nowy król Gondoru podarował niewolnikom Mordoru ziemie wokół Núrnen, a Minas Morgul zostało rozebrane.[6]

Główne twierdze Edytuj

Armia Edytuj

Mordor miał do dyspozycji rozległe armie, wszystkie przepełnione nienawiścią do ludzi Zachodu. Podczas gdy orkowie na lądzie nie byli najsilniejszymi wojownikami, byli za to bardzo zaciekli. Inne jednostki, takie jak trolle i sprzymierzeńcy m.in. Haradrimowie czy Easterlingowie, były o wiele bardziej niszczycielskie. Ogromne armie orków liczyły od 100 000 do 300 000 żołnierzy podczas Drugiej Ery i Wojny o Pierścień.

Przypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.