Minardil (1454[1] – 1634 TE) – dwudziesty piąty król Gondoru, syn Hyarmendacila II.[2]
Biografia[]
Gondor zmagał się w tym czasie z częstymi i dotkliwymi atakami Korsarzy z Umbaru na swoje statki i nadmorskie osiedla. Dowódcami aresorów byli potomkowie Castamira, którzy uciekli z Gondoru pod koniec Waśni Rodzinnej i objęli władzę w Umbarze.[2]
Mimo że ojciec Minardila pokonał Haradrimów, sojuszników Korsarzy, ataki ich nie ustały. Król Hyarmendacil zmarł w roku 1621 Trzeciej Ery. Nowy władca kontynuował odbudowę królestwa po wyniszczającej wojnie domowej. W tym zadaniu pomagał mu jego przyjaciel, pierwszy znany z imienia namiestnik Gondoru, Húrin z Emyn Arnen.[2]
W 1634 roku król odwiedził Pelargir, który podobnie jak Osgiliath, został niemal zrównany z ziemią w czasie Waśni. Była to podróż ryzykowna, ponieważ właśnie stąd pochodziła większość buntowników.[2]
Król chciał jednak naprawić oschłe stosunki z miejscową arystokracją. Była to niestety decyzja tragiczna w skutkach. Szpiedzy poinformowali Korsarzy, że król wybiera się do miasta. Ich przywódcy, prawnukowie Castamira, Angamaitë i Sangahyando, zaplanowali atak na port. Kiedy król przybył do Pelargiru, Korsarze zaatakowali go z całą mocą. Miasto zostało złupione ze wszystkich kosztowności i podpalone, a sam król zginął w czasie ataku.[2]
Minardil miał dwóch synów – starszego, Telemnara, który zastąpił go na tronie, i młodszego, Minastana, którego syn objął władzę, po tym jak Telemnar oraz jego potomkowie zmarli w czasie Wielkiego Moru.[2]
Etymologia[]
Minardil jest imieniem z quenyi, lecz jego znaczenie nie jest jasne. Najpewniej oznacza ono "Przyjaciel Wieży" składa się ze słów minas lub minasse ("Wieża") i -(n)dil ("Przyjaciel, Miłośnik")
Inne wersje Legendarium[]
Wpis dotyczący króla Telemnara w Dodatku A I (iv) Władcy Pierścieni stwierdza, że „Minardil, syn Eldacara”, został zabity w Pelargirze. W Dodatku A I (ii) Południowi spadkobiercy Anáriona, Hyarmendacil II (Vinyarion) jest królem Gondoru przed Minardilem. Wpis dotyczący 25. króla Minardila w rękopisie C Dziedziców Elendila w Ludach Śródziemia wspomina, że Minardil był w Pelargirze i nie podejrzewał żadnego niebezpieczeństwa od czasu zmiażdżenia Haradu i Umbaru przez swego ojca. Wpis dotyczący 24. króla Vinyariona w rękopisie C Dziedziców Elendila w Ludach Śródziemia wspomina, że Vinyarion przyjął imię Hyarmendakil II w 1551 roku po wielkim zwycięstwie nad Haradem. Te dwa stwierdzenia w Dziedzicach Elendila zdają się sugerować, że Minardil był synem Vinyariona, a zatem prawnukiem Eldacara. Warto zauważyć, że Dodatek A I (iv) nie wspomina o królu Aldamirze i królu Hyarmendacilu II (Vinyarionie), chociaż obaj są wymienieni na liście królów Gondoru w Dodatku A I (ii) oraz w Opowieści o Latach Trzeciej Ery w Dodatku B. Możliwe, że to jest powód, dla którego Aldamir i Vinyarion zostali pominięci w Dodatku A I (iv) w krótkim zdaniu wspominającym o królu Minardilu. Zdaniem Wayne'a G. Hammonda i Christiny Scull „Minardil, syn Eldacara” było błędem i powinno zostać zmienione na „Minardil, prawnuk Eldacara”.[3] Mark Fisher podziela tę opinię.[4]
W rękopisie C wspomniano również, że rebelianci w Umbarze stali się bardzo zmieszani krwią w wyniku przyjęcia Ludzi z Haradu i że tylko ich wodzowie, potomkowie Kastamira, byli rasy numenorejskiej, a przywódcy Korsarzy z Umbaru, Angomaite i Sangahyanda, przeprowadzili najazd w górę rzeki Anduiny, spustoszyli Pelargir i wybrzeża, zabili Minardila i uciekli z wielkim łupem po tym, jak dowiedzieli się od szpiegów, że Minardil przebywa w Pelargirze i że nie spodziewa się niebezpieczeństwa.[1] W poprzednim rękopisie B wspomniano, że synowie Kastamira i inni członkowie jego rodziny założyli małe „królestwo” w Umbarze i stworzyli tam ufortyfikowaną przystań, że poślubili kobiety z Haradu i stracili wiele ze swojej numenoryjskiej krwi w ciągu trzech pokoleń, ale nie zapomnieli o swojej waśni z Gondorem i zabili Minardila w Pelargirze, opisując to niemal tak samo, jak w rękopisie C.[5] J.R.R. Tolkien nie wspomniał o żadnych małżeństwach mieszanych między numenoryjskimi buntownikami w Umbarze a Haradrimami w Dodatku A, pomimo wspomnienia o zmieszaniu krwi Dúnedainów z krwią pomniejszych ludzi w samym Gondorze po powrocie Eldacara i że ci potomkowie królów, na których padło podejrzenie królów, którzy nie uciekli do Umbaru, poślubili kobiety, które nie były krwi numenoryjskiej. W drugim wydaniu Władcy Pierścieni nie wstawił również ponownie informacji o małżeństwach między korsarzami z Umbaru a Haradrimami, lecz rozszerzył opis wydarzeń z życia Romendakila II (Minalkara) i Valakara, które doprowadziły do Waśni Rodzinnej.[6]
| Poprzednik: Hyarmendacil II |
Król Gondoru 1621 – 1634 TE |
Następca: Telemnar |
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, VII. Dziedzice Elendila
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 2,5 J.R.R. Tolkien, Władca Pierścieni, Dodatek A: Południowa Linia - Dziedzice Anariona
- ↑ Wayne G. Hammond & Christina Scull, "Addenda and Corrigenda to the 50th anniversary edition of The Lord of the Rings (2004-5)", wayne & christina (accessed 31 October 2021)
- ↑ Mark Fisher, "Minardil", The Encyclopedia of Arda (accessed 31 October 2021)
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, VII. Dziedzice Elendila, Komentarz, Minardil
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, IX. Tworzenie Dodatku A: (i) Królestwa na Wygnaniu, Uwaga na temat rozszerzenia opowieści o Waśni Rodzinnej w Drugim Wydaniu