| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Miaulë − kotka[1], kucharka w kuchni Tevilda na Tol Sirion.[2]
Historia[]
Miaulë była kucharką pracującą w wielkich kuchniach Tevildo, które były szeroko sklepione, z co najmniej jednym dużym ogniem. Nadzorowała pracę pomywaczy Tevildo.[2]
Po pierwszym spotkaniu z Berenem, Tevildo uczynił go pomywaczem pod nadzorem Miaulë po tym, jak Beren nie zdał trudnego testu. Nadzór Miaulë nad nim był na tyle okropny, że Beren ostatecznie życzył sobie, aby nigdy nie zobaczyć Tinúviel.[2]
Jakiś czas później, gdy Umuiyan poprowadził Tinúviel na klif, Tevildo zaprowadził ją do jadalni obok wielkich kuchni w swoich salach. Tinúviel była w stanie dostrzec Berena i wiele kotów, prawdopodobnie w tym również Miaulë. Gdy Tinúviel zaczęła rozmawiać z Tevildo, Beren usłyszał jej głos, co spowodowało, że przypadkowo upuścił nieokreśloną liczbę metalowych i glinianych naczyń. Miaulë ukarała go podrapaniem.[2]
Godzinę później, po śmierci Oikeroia w zwiędłej dolinie, Tevildo mówi Huanowi, że Beren prawdopodobnie został ukarany podrapaniem przez Miaulë, z powodu wcześniejszego incydentu.[2]
Ostateczny los Miaulë nie jest znany.
Etymologia[]
Gnomiczne imię Miaulë zostało opisane przez Christophera Tolkiena obok Miaugion i Meoity jako „ciekawie elficko-kocie imiona”.[3] Według Patricka H. Wynne’a i Christophera Gilsona jest ono prawdopodobnie spokrewnione z gnomickim imieniem miaulin („kotka”)[4], żeńską formą imienia miog („kot”).[5]
Przypisy
- ↑ W oryginale Miaulë jest kobietą, nie mężczyzną.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.) Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, I. Opowieść o Tinúviel
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.) Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, I. Opowieść o Tinúviel, Uwagi do Opowieści o Tinúviel
- ↑ J.R.R. Tolkien, Wczesna poezja elficka i alfabety prefeanoryjskie, w Parma Eldalamberon XVI (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a, Carla F. Hostettera i Billa Weldena)
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, Dodatek: Nazwy własne w Zaginionych opowieściach. Część 2, hasło Tevildo, Tifil