| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Meril-i-Turinqi – elfka pochodząca z wczesnego legendarium z Księgi Zaginionych Opowieści. Jest Panią Tol Eressëa[1].
Meril mieszka w białym domu wewnątrz wielkiego korinu starożytnych wiązów, w pobliżu wieży Ingila[2]. Jest piekną panią z orszakiem służek[2].
Biografia[]
Wczesne życie[]
Meril była jedną z Inwirów, królewskiego klanu Teleri[3]. będąc prawnuczką Inwë, Króla wszystkich Eldarów. Jednakże była również spokrewniona z Solosimpi i dawno temu widziała Zatokę Krainy Czarów[4].
Po Marszu Wyzwolenia i wojnie z Melkem, Ingil, syn Inwë, jej dziadka, poprowadził pozostałe elfy i gnomy na Tol Eressëę, gdzie zbudowali miasto Koromas, później znane jako Kortirion ze względu na wielką wieżę, którą zbudował Ingil[5]. Później Ingil powrócił do Valinoru[4], a Meril została Panią Wyspy.
W pewnym momencie po Marszu Wyzwolenia, gdy Olórë Mallë zostało zablokowane, a dzieci Ludzi nie mogły już odwiedzać Valinoru we śnie, jednemu człowiekowi udało się jednak znaleźć drogę na Zachód i zwrócić się o pomoc do Elfów, na co Meril odpowiedziała, prosząc Lindo, Elfa z Tol Eressëa, o opracowanie planu[5].
Później Lindo i jego żona Vairë zbudowali Dworek Zabawy Utraconej w Kortirion, z której pozostałe dzieci Ludzi, które pozostały z Elfami, udały się do Wielkich Krain i pocieszały mieszkające tam dzieci Ludzi[5].
Przybycie Eriola[]
Około V wieku n.e. Eriol, ludzki żeglarz, przybył na Tol Eressëę. Po odwiedzeniu wielu miejsc na wyspie, w tym Dworek Zabawy Utraconej, Serduszko, syn Voronwëgo, przyprowadził go do domu Meril, gdzie Eriol poprosił o spróbowanie limpë, magicznego elfiego napoju, szukając pokrewieństwa i braterstwa z elfami.
Meril zaprzeczyła, mówiąc mu, że dla śmiertelnego człowieka jest to niebezpieczne, ponieważ Ilúvatar uczynił swoje dzieci różnymi, a picie limpë wymaże jego stare pragnienia, ale obudzi nowe; ostrzegła go również, że pewnego dnia znów zatęskni za swoimi ziemiami[2]. Aby lepiej to wyjaśnić, opowiedziała mu historie o skowaniu Melko[2] i Przybyciu elfów i powstaniu Kôru[4].
Jakiś czas później Meril odwiedziła Dworek Zabawy Utraconej podczas festiwalu, zanim Eriol udał się do Tavrobel, gdzie Serduszko opowiedział historię upadku Gondolinu[6].
Wyprawa[]
Według jednego ze szkiców kontynuacji Zaginionych Opowieści, katastrofalna Wyprawa, wielka wyprawa do Wielkich Krain w celu ratowania Zaginionych Elfów, została przedwcześnie zainicjowana przez samego Eriola wbrew rozkazowi Merili, który tęskniąc za domem, powrócił do Wielkich Krain i „głosił” Wyprawę. Tak więc, z powodu niecierpliwości i lekkomyślności Eriola, Wyprawa była skazana na niepowodzenie[7].
Nic więcej nie wiadomo o Meril ani o jej losie po Wyprawie.
Etymologia[]
Imię Meril-i-Turinqi pochodzi z qenyi i oznacza „Królowa Kwiatów” i jest połączeniem słów meril („kwiaty”) + i („ten”) + turinqi („królowa”).
Alternatywna pisownia imienia to Meril-i-Turinqui[2].
Wcześniejsza forma tego imienia w języku qenya brzmiała Veril-i-Turinqi[8].
Inne imiona[]
Gnomijskie wersje imienia Meril-i-Turinqi to Gwidhil-i-Durinthi[9] (zmieniony z Gwedhil) lub Gwithil-i-Durinthi[10].
Wcześniejsze wersje tej nazwy w języku gnomickim obejmują: Miril-i-durwin[11], Gwedhil Turlin[12] i Gwidhil (Gwedda) Durinthir[13] (przy czym Gwedda jest zdrobnieniem od Gwidhil, później zmienionym na Gwetha)[10].
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, VIII. Opowieść o Słońcu i Księżycu.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 2,3 2,4 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, IV. Skowanie Melka.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, II. Muzyka Ainurów, Uwagi do Łącznikami między Dworkiem Zabawy Utraconej a Muzyką Ainurów.
- ↑ 4,0 4,1 4,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, V. Przybycie elfów i powstanie Kôru.
- ↑ 5,0 5,1 5,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, I. Dworek Zabawy Utraconej.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola lub Ælfwinego i koniec opowieści, zarys (14).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Qenyaqetsa: Fonologia i leksykon qenyi w Parma Eldalamberon XII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha i Patricka H. Wynne’a).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, Dodatek: Nazwy własne w Zaginionych opowieściach. Cześć 1, hasło Meri-i-Turinqi.
- ↑ 10,0 10,1 J.R.R. Tolkien, I-Lam na-Ngoldathon: Gramatyka i leksykon języka gnomów w Parma Eldalamberon XI (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha i Patricka H. Wynne’a).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne'a i Billa Weldena), Symbole heraldyczne Tol Erethrinu.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne'a i Billa Weldena), Wczesna tabela imion.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Sí Qente Feanor i Inne elfickie Pisma w Parma Eldalamberon XV (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena), Nazwy i wymagane zmiany.