Maeglin (PE 320 - PE 510) − elf, syn Eöla i siostry Turgona, Aredheli. Jego niesławnym czynem jest zdrada Gondolinu Morgothowi, co doprowadziło do upadku miasta i śmierci wielu Noldorów.
Urodził się w 320 roku PE w puszczy Nan Elmoth. Matka skrycie nadała mu imię (amilessë) w języku Ñoldorów − Lómion, co znaczy Dziecko Półmroku, gdyż został urodzony w mroku i cieniu. Imię (epessë) Maeglin (sind. Bystrooki) otrzymał od ojca, ciemnego elfa, gdy ukończył 12 lat. Był przyjacielem krasnoludów. Wraz z ojcem często odwiedzali ich siedziby w Górach Błękitnych, Nogrod i Belegost[1].
Kiedy jego ojciec wyruszył w podróż, Maeglin wraz z matką uciekli z Nan Elmoth do Gondolinu, przy okazji kradnąc ojcowski miecz Anguirel, gdzie został ciepło przyjęty. Tam właśnie ujrzał po raz pierwszy Idril, córkę Turgona i zakochał się w niej. Jednak Eöl podążył za nimi. Podczas sądu przed Turgonem powiedziano mu, że nie może opuścić Gondolinu; wtedy próbował zabić Maeglina zatrutą dzidą. Ale zamiast tego trafił Aredhele, gdy wyskoczyła przed Maeglinem, aby go ochronić. Później umarła, a Eöl został skazany na śmierć poprzez strącenie z murów miasta na oczach Maeglina; Przepowiedział swemu synowi, że umrze tą samą śmiercią[1].
Teraz został sierotą, ale Turgon darzył go szacunkiem, a Maeglin wiele nauczył od mieszkających w Gondolinie Noldorów i sam wiele nauczył innych. Odkrył bogate złoża metali w Echoriath otaczającym miasto i wykuł broń ze stali silniejszej niż kiedykolwiek widziano. Jego kopalnia w północnej części Gór Okrężnych nazywała się Anghabar, która zapewniała dobrej jakości żelaza do wykuwania stali, zapewniając mieszkańcom Gondolinu niezwykle dobrej jakości broń i zbroje[1].
Podczas Nirnaeth Arnoediad, znanej również jako Bitwa Nieprzeliczonych Łez, Maeglin odmówił pozostania namiestnikiem i wyruszył na bitwę z Turgonem, okazując się walecznym w potrzebie, choć był również mądry w radzie[1]. Był obecny, gdy Turgon i Húrin spotkali się w środku bitwy, i usłyszał prorocze słowa, jakie wypowiedział Huor w stronę króla Gondolinu i nie zapomniał ich[2]. Po powrocie armii Gondolindrimów z bitwy Maeglin stworzył siódmą i ostatnią bramę Gondolinu – Stalową Brama[3].
Mimo że był jednym z potężnych Noldorów w Gondolinie, najbardziej pragnął córki Turgona, Idril, która była jego kuzynką pierwszego stopnia. Ale nie było dla niego nadziei, ponieważ „Eldarowie nie poślubiali tak bliskich krewnych”. Co więcej, Idril wyczytała w jego myślach miłość do niej i tym bardziej ją odstręczało od niego, bowiem go nie kochała. Tak więc miłość w sercu Maeglina zmieniła się w ciemność. Chociaż nie miał ani jej, ani królestwa Gondolinu, znosił to w milczeniu, czekając na okazję, by zdobyć zarówno Idril jak i Gondolin[1].
Gdy Tuor przybył, niosąc ostrzeżenie Ulma o niebezpieczeństwie dla Gondolinu, Maeglin usiadł po prawicy Turgona i sprzeciwił się Tuorowi. Małżeństwo Tuora z Idril jeszcze bardziej rozwścieczyło Maeglina, który zbuntował się przeciwko Turgonowi i Tuorowi. Często wybierał się potajemnie z najbliższymi towarzyszami poza krąg gór. Podczas jednej z wędrówek pechowo wpadł w ręce orków, którzy zawlekli go do Angbandu. Nie tylko pod groźbami tortur, ale i dlatego, że nienawidził Tuora (za to, że kochała go Idril) Maeglin wyjawił Morgothowi położenie Gondolinu oraz ścieżki, jakimi można się tam dostać[4].
Zginął podczas napaści na Gondolin w 510 roku PE, zabity przez Tuora, męża Idril. Spełniła się wtedy klątwa nałożona przez jego ojca, że zginie tak samo jak on, zrzucony ze skały.[4][1]
Drzewo Genealogiczne[]
Etymologia[]
Imię jego, jak i jego rodu w Gondolinie wydaje się grą słów. W sindarinie Maeg-lin może znaczyć "przeszywający śpiew" lub "ostry wzrok". Jednak w prymitywnej formi quenyi meg oznacza małe zwierzątko, w szczególności podobne do kreta. Słowo "kret" brzmi w quenyi noldare, co wydaje się grą słów z określeniem Ñoldor.
Imię Maeglin pochodzi z Sindarinu i oznacza "Bystrooki" od słów maeg ("ostry, przeszywający") i glîn ("błysk"; w odniesieniu do oczu). Eöl nadał mu to imię, gdy Maeglin skończył dwanaście lat[5][1].
Imię Lómion jest matczynym imieniem nadanym mu przez Aredhele i oznaczającym "Dziecko Półmroku" od słów lómë ("zmierzch") i -ion (patronimicznym sufiks). Pochodzi z Quenyi, języka zabronionego w Beleriandzie[1].
Inne wersje Legendarium[]
Księga Zaginionych Opowieści[]
We wczesnej fazie Legendarium Tolkiena Maeglin nosił imię Meglin. To gnomijskie imię nie jest tłumaczone a jego odpowiednikiem w qenyi jest Mailin/Mailindo[6].
Najpełniejsza relacja o czynach (w tym zdradzie Gondolinu) i śmierci Maeglina przedstawia tekst Upadek Gondolinu w Księdze Zaginionych Opowieści Część Druga. Meglin jest w niej gnomickim lordem ze starodawnego rodu, lecz jego matką była Isfin, siostra Turgona a ojcem zaś elf imieniem Eöl; niektórzy szeptali że w jego żyłach płynie krew orków. Przewodził klanowi Kreta, składający się z wielu skalników i poszukiwaczom rud a jego godłem był czarny kret. Meglin często prosił króla o rękę jego jedynej córki Idril, lecz Turgon równie często mu odmawiał, widząc że nie jest miły jego córce[7]. Nie cieszył się z ślubu Idril i Tuorem a po narodzinach Eärendela (Eärendil) jego zazdrość stała się jeszcze większa[8].
Jednego razu zdarzyło się, że Meglin wybrał się samotnie w góry po rudę i zabłądziwszy, został pojmany przez grasujących w okolicy orków. A wiedząc że jest jednym z Gondothlimów, chcieli wyrządzić mu krzywdę. Wtedy jednak Meglin zdecydował się zdradzić Gondolin i wyjawił wszystko co wiedział o jego obronie, wyposażeniu i sile zbrojnej króla Turgona w zamian za darowanie życia. Orkowie, usłyszawszy o tym wpadli w gniew i chcieli zabić Meglina, wtedy jednak zasugerował im by zaprowadzili go do ich pana, gdzie opowie o wszystkim. Został więc zabrany do mrocznej siedziby Melka (Morgotha), gdzie ukląkł przed tronem Mrocznego Władcy i wszystko mu wyjawił, co wiedział o obronie i sile Gondolinu[9].
Meglin pomógł Melkowi ułożyć plan zdobycia Gondolinu za co w nagrodę miał otrzymać dowództwo nad orkami (czego nikczemnik nie zamierzał dotrzymać) i oddać mu Idril po tym jak zginą Tuor i Eärendel (tej obietnicy zamierzał dotrzymać). Melko zagroził Meglinowi że jeśli go zdradzi to wyda go na torturę swym Balrogom. Meglin podsunął Mrocznemu Władcy pomysł zbudowania Żelaznych Smoków, które potem ułatwiły zdobycie Gondolinu. Po tym Melko odesłał Meglina z powrotem do Gondolinu, aby jego nieobecność nie wzbudziła podejrzeń mieszkańców. Rzucił przy tym na Meglina czar bezdennego przerażenia i z tego powodu w sercu Meglina już nigdy nie zagościł radość i spokój[10].
Siedem lat później, gdy nadszedł atak sił Melka na Gondolin, Meglin dowodził zastępem Klanu Kręta a byli to wojownicy o mrocznych obliczach i groźnych spojrzeniach w czarnym zbrojach beż żadnych symboli ani herbów, ich okrągłe stalowe hełmy pokrywały krecie skóry a ich bronią były podobne do motyk topory o dwóch brzeszczotach[11].
Meglin przybył na naradę zwołaną przez króla Turgona, gdzie wraz z swym stronnikiem, tchórzliwym Salgantem sprzeciwił się pomysłowi Tuora, by niezwłocznie wyjść z miasta i uderzyć na nieprzyjaciela, zanim na równinie zrobi się za jasno i za gorąco, lecz by pozostać w mieście i strzec zgromadzonych w nich skarbów; Maeglin zręcznie wykorzystał przy tym miłość swego wuja do Gondolinu, dzięki czemu jego pomysł przeważył radę Tuora[12].
Kiedy siły Melka dowodzone przez Gothmoga, władcę Balrogów i jego syna zaatakowały północną bramę, Meglin zdecydował zaatakować dom Tuora, zabici jego syna i wziąć Idril siłą, obawiając się że nawet tajemny znak dany mu przez Melka nie zapewni mu bezpieczeństwa wśród rzezi do jakiej dojdzie w mieście; wcześniej wysłał posłańców do Melka by w chwili rozpoczęcia ataku postawił straż u zewnętrznego wylotu Drogi Ucieczki a przed tym dowiedział się wiele o tajemnym tunelu Idril. Dlatego też nakazał Salgantowi, by zatrzymał Tuora w królewskich komnatach i namówił go do rzucenia się w największy wir walki. Jednak Salgant przeraził się, pojechał konno do domu i tam legł, dygocąc w łóżku, nie spełniając woli Meglina. Sam gnom dotarł do domu Tuora, lecz jego wojownicy nie chcieli pomóc mu w pochwyceniu Idril i zabiciu jej syna, choć miotał w nich przekleństwa[13].
Jednak również nie pomogli Idril, pozostając poza domem Tuora. Meglin złapał Idril za włosy i powodowany okrucieństwem, chciał zaciągnąć ją na mury, żeby patrzyła, jak Eärendel spada w płomienie. Jednak syn Tuora stawił mu opór a i Idril walczył w obronie siebie i swego dziecka, co umożliwiło przybycie Tuora na czas. Kiedy więc Tuor dotarł z swymi wojownikami do swego domu i roztrącił mężów Klanu Kreta, widział jak Meglin chciał przebić jego syna swym krótkim nożem, lecz chłopiec ugryzł w lewą dłoń. Sprawiło to, że Meglin zachwiał się a cięcie nożem odbiło się od kolczugi syna Tuora. W tym momencie Tuor rzucił się na Meglina, wyszarpał mu nóż i złamał mu rękę, a potem chwyciwszy go wpół, skoczył na mur i cisnął go daleko od siebie. Długo Meglin spadał a jego ciało trzykrotnie uderzyło o zbocza Amon Gwareth, zanim wpadło w sam środek płomieni, a jego okryte hańbą imię zostało wymazane z pamięci Eldarów i Noldolich[13].
Po śmierci Meglina, wojowniczy z jego klanu zaatakowali Tuora, będąc liczniejszym od wiernego człowiekowi Klanu Skrzydła. Ostatecznie wojownicy z klanu Kręta zostali powaleni, zmuszeni do ucieczki albo zrzuceni z murów[14].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 1,7 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion, Maeglin
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Piąta Bitwa: Nirnaeth Arnoediad.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Niedokończone opowieści, O Tuorze i jego przybyciu do Gondolinu.
- ↑ 4,0 4,1 J. R. R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Tuor i Upadek Gondolinu
- ↑ J. R. R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Cząstki słowotwórcze w imionach własnych w językach quenejskich i sindarińskich, hasła maeg i glin.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 198.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 199.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 202-203.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 203.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 207.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 210.
- ↑ 13,0 13,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 212.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 213.