| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Lindo – elf, mądry opiekun Dworku Utraconej Zabawy na Tol Eressëa we wczesnym legendarium w Ksiedzę Zaginionych Opowieści. Jego żoną była Vairë, a ojcem Valwë.[1]
Biografia[]
Żeglarz Eriol, który szukał dziwnych lądów, ostatecznie dotarł na wyspę Tol Eressëa. Tam wędrował, aż dotarł do centrum wyspy i miasta Kortirion. Zmęczony, gdy zapadała noc, szukał miejsca na odpoczynek. Dostrzegł Dworek Zabawy Utraconej z wieloma małymi oknami szczelnie zasłoniętymi firankami, wypełnionymi ciepłym światłem. Zapukał do drzwi, gdzie przywitał go Pan Dworku, Lindo i jego żona Vairë.[1]
Po przedstawieniu się Lindo wyjaśnił, że mieszkanie nazywa się Mar Vanwa Tyaliéva, czyli Dworek Zabawy Utraconej. Obok niego było wiele innych elfów i ludzkich dzieci, przy tym różnej wielkości. Dostrzegł ciekawość Eriola i powiedział: „Siedziba mała jest, jej mieszkańcy wszakże są znacznie od niej mniejsi. Ci bowiem, którzy wchodzą w nasze progi, są albo bardzo mali z natury, albo stają się tacy na własne życzenie.".[1]
Lindo i Vairë przyjęli prośbę Eriola o wejście i nocleg, po czym zaprosili go do środka. Niedługo potem udali się do wielkiej sali, gdzie przygotowano kolację. Rozbrzmiał Tombo, Gong Dzieci i wszystkie dzieci z domu dołączyły do nich na kolację, w tym Serduszko, strażnik Gongu. Zaśpiewali pieśń o Wniesieniu Mięsa, a Lindo pobłogosławił jedzenie i towarzystwo.[1]
Podczas kolacji Eriol zapytał Lindo i jego żonę o wyspę Tol Eressëa. Lindo wyjaśnił, że Eriol przybył do regionu Alalminórë, czyli Krainy Wiązów w centrum wyspy, która była najpiękniejszą z krain Tol Eressëa, a następnie do miasta na niej, Kortirion. Opowiedział o przywódcy wyspy, Meril-i-Turinqi, który był potomkiem Inwë, króla wszystkich Eldarów, którzy mieszkali na Kôr. Na tej wyspie zebrało się wielu najmądrzejszych i najpiękniejszych Eldarów, w tym ojciec Lindo, Valwë, i ojciec jego żony, Tulkastor.[1]
Wszyscy oprócz Eriola napełnili swoje kubki limpë, który był specjalnym napojem, który dawał młodość, ale który tylko Meril-i-Turinqi mógł dać komuś, kto nie był Eldarem lub kto już z nimi mieszkał. Ponownie zabrzmiał gong, a kompania przeniosła się do Komnaty Płonących Bierwion, gdzie płonął niekończący się magiczny ogień. Tam często zbierali się na opowieści, a teraz Vairë opowiedziała mu historię tej krainy. Mówiła o Olórë Mallë, czyli Ścieżce Marzeń, i o białym domku, który stał w najpiękniejszym ogrodzie. Nikt nie wiedział, co i kiedy został zbudowany. Wtedy nazywano go Chatką Dzieci, a Eldarzy strzegli go zaciekle, namawiając dzieci ludzi do zabawy w nim. Miało to chronić je przed zbłądzeniem do Valinoru i porzuceniem rodziców lub powrotem i niezadowoleniem ze świata na zawsze. Po opuszczeniu Kôr przez elfy Chatka Dzieci został opuszczony i zablokowany na zawsze.[1]
Meril-i-Turinqi wybrała Lindo i Vairë, aby zaopiekowali się resztą dzieci, które były w Kôr. Obaj zbudowali nowy Dworek Utraconej Zabawy. w którym wówczas mieszkały dzieci, choć niektóre z nich miały wyjechać do Wielkich Krain i tam pozostać, gubiąc się w tamtejszych cudownych krainach. Reszta wraca i przynosi opowieści do Lindo i Vairë.[1]
Etymologia[]
Lindo to imię qenya, prawdopodobnie oznaczające „śpiewak”. Gnomicka wersja tego imienia to Glinda (prawdopodobnie spokrewnione z glin „dźwięk, głos, wypowiedź”).[2]
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 1,3 1,4 1,5 1,6 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, I. Dworek Zabawy Utraconej.
- ↑ J.R.R. Tolkien, „Sí Qente Feanor i Inne Elfickie Pisma”, w: Parma Eldalamberon XV (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne'a i Billa Weldena)