FANDOM


(Rozbudowa artykułu)
Linia 15: Linia 15:
 
|Podpis obrazu = Luthien - autorstwa Barbary Śliwińskiej}}'''Lúthien - '''[[Elfy|elfka]] z [[Doriath]]u, córka [[Elfy|elfa]] [[Thingol]]a i [[Meliana|Meliany]] z [[Majarowie|Majarów]], najpiękniejsza ze wszystkich dzieci [[Eru Ilúvatar]]a.
 
|Podpis obrazu = Luthien - autorstwa Barbary Śliwińskiej}}'''Lúthien - '''[[Elfy|elfka]] z [[Doriath]]u, córka [[Elfy|elfa]] [[Thingol]]a i [[Meliana|Meliany]] z [[Majarowie|Majarów]], najpiękniejsza ze wszystkich dzieci [[Eru Ilúvatar]]a.
   
Lúthien przez pierwszą część swego życia mieszkała w Doriath, strzeżona przez ojca i matkę. Jej los odmienił się z chwilą przejścia przez [[Obręcz Meliany]] [[Beren]]a, który, zobaczywszy ją śpiewającą i tańczącą w lesie, zakochał się z wzajemnością. Nazwał ją wtedy "Tinuviel" (słowik). Jednak ta radość nie trwała zbyt długo. [[Daeron]], przyjaciel Lúthien z dzieciństwa, który był jej partnerem w muzyce i tańcu, dostrzegł jej spotkania z Berenem i powiedział to jej ojcu, dlatego, że to on kochał Lúthien, ale bez odwzajemnienia. Beren poprosił Thingola o jej rękę, jednak ten uznał to jako zuchwalstwo. Nie skazał go jednak na śmierć. Nakazał mu zdobycie [[Silmarile|Silmarilów]] z [[Żelazna Korona|Żelaznej Korony]] [[Morgoth]]a, które miały być ceną za rękę Lúthien. Córkę zaś uwięził dla jej dobra. Jednak Lúthien uciekła z pomocą ciemnej szaty, utkanej z jej włosów, która miała moc usypiającą. Wraz z Berenem i psem Huanem zabrała Silmaril z korony [[Morgoth]]a, usypiając go śpiewem. Kiedy jej ukochany został ranny i zmarł, przebłagała [[Mandos]]a, by pozwolił im być razem. Oddała swoją nieśmiertelność, aby Beren mógł żyć. Przez pewien czas mieszkali w [[Ossiriand]]zie przechowując Silmaril. Po pewnym czasie oboje umarli, zaś Lúthien była pierwszą, która poświęciła swą nieśmiertelność dla człowieka. Elfowie utracili tę, którą najbardziej miłowali. Właśnie od niej wywodzi się ród elfich władców panujących wśród ludzi. Nadal żyją ci, których Lúthien była pramatką i powiedziane jest, że ród jej nigdy nie wygaśnie. [[Elrond]] z [[Rivendell]] wywodzi się z tego rodu. Ze związku Berena i Lúthien urodził się bowiem [[Dior]], dziedzic [[Thingol]]a, on zaś spłodził [[Elwing Białą|Elwingę Białą]], która zaślubiła [[Eärendil]]a, który wypłynął swoim okrętem z mgieł świata na niebieskie morza z [[Silmaril]]em na czole. Od Eärendila zaś pochodzą królowie [[Númenor]]u, czyli [[Westernesse]].
+
== Historia ==
  +
Lúthien przez pierwszą część swego życia mieszkała w Doriath, strzeżona przez ojca i matkę. Jej los odmienił się z chwilą przejścia przez [[Obręcz Meliany]] [[Beren]]a, który, zobaczywszy ją śpiewającą i tańczącą w lesie, zakochał się z wzajemnością. Nazwał ją wtedy "Tinuviel" (słowik). Jednak ta radość nie trwała zbyt długo. [[Daeron]], przyjaciel Lúthien z dzieciństwa, który był jej partnerem w muzyce i tańcu, dostrzegł jej spotkania z Berenem i powiedział to jej ojcu, dlatego, że to on kochał Lúthien, ale bez odwzajemnienia. Beren poprosił Thingola o jej rękę, jednak ten uznał to jako zuchwalstwo. Nie skazał go jednak na śmierć. Nakazał mu zdobycie [[Silmarile|Silmarilów]] z [[Żelazna Korona|Żelaznej Korony]] [[Morgoth]]a, które miały być ceną za rękę Lúthien. Córkę zaś uwięził dla jej dobra. Jednak Lúthien uciekła ratować swego ukochanego z pomocą ciemnej szaty, utkanej z jej włosów, która miała moc usypiającą, gdyż miała wizje w której ujrzała Berena leżącego w lochu [[Sauron]]a na [[Tol Sirion]]. Jednak w drodze została znaleziona przez wilczura [[Huan]]a z [[Valinor]]u i zaprowadzona do jego pana [[Celegorm]]a, który zachwycony jej urodą porwał ją i uwięził ją w [[Nargothrond]]zie. Huan jednak zbuntował się przeciwko swemu panu i razem z Lúthien uciekł z Nargothrondu. Doszli razem do Tol Sirion, tam Lúthien zaczęła śpiewać. Beren myśląc, że to wytwór jego wyobraźni odpowiedział na wezwanie. Wtedy Sauron usłyszał ją i zapragnął oddać ją jako więźnia Morgothowi. Posłał więc swoje wilkołaki aby zabiły Huana, ale wilczur zabijał jednego po drugim, w końcu zdecydował wysłać swojego najsilniejszego wilkołaka [[Draugluin]]a, którego Huan również pozbawił życia. Po tym Sauron wściekły sam przemienił się w najpotężniejszego wilkołaka jakiego dotąd widziano wilkołaka i ruszył zabić psa. Jednak nie udało mu się to. Został pokonany przez Huana, zmuszony oddać klucze do wieży na Tol Sirion zamienił się w ohydnego wampira i odleciał poniżony i pokonany. Lúthien przejęła kontrolę nad wyspą, zniszczyła wieżę i uwolniła więźniów. Znalazła Berena leżącego obok martwego ciała [[Finrod]]a Felagunda, który przed śmiercią stoczył walkę z na pieśni Sauronem. Huan Wrócił do swego pana, a Beren i Lúthien przez krótki czas, żyli w lesie. Pewnego razu napotkali na swojej drodze Celegorma i [[Curufin]]a, którzy ich zaatakowali, wtedy Huan poraz kolejny sprzeciwił się swemu panu, bracia zostali pokonani i zmuszeni oddać jednego konia. Gdy wsiadli konia i odjechali Curifin wypuścił strzałę z łuku w ich stronę, ale pies z Błogosławionego Królestwa pochwycił ją w locie. Tak stało się z kolejną strzałą ale trzeciej Huan nie zdołał przechwycić i Beren musiał zasłonić Lúthien własnym ciałem. Ranny Beren został uzdrowiony dzięki magii i miłości Lúthien, ale kiedy spała oddał ją pod opiekę Huanowi i samotnie wyruszył do Angbandu. Kiedy Lúthien obudziła się była zrozpaczona, przebrała się w skórę wampirzycy [[Thuringwethil]], a Huan w wilkołaka [[Draugluin]]a ruszyli za Berenem do [[Angband]]u, znaleźli go na przedpolu Twierdzy Morgotha. Beren nie chciał aby Lúthien poszła z nim do Angbandu, ale w końcu2 uległ. U bram napotkali ogromnego wilka [[Carcharoth]]a jednak Lúthien zmusiła go swoją mocą do głębokiego snu. Gdy dotarli do tronu Morgotha Lúthien zaproponowała Władcy Ciemności, że mu zaśpiewa, a urzeczony Morgoth przyjął propozycje, gdy zaśpiewała popadł w głęboki sen, w postaci wampirzycy podleciała do jego twarzy i zarzuciła czarodziejski płaszcz na jego oczy. Gdy Czarny Nieprzyjaciel Świata spał, Beren wyłuskał Sirmaril z Żelaznej Korony za pomocą noża [[Angrist]]a, ale gdy chciał wyłuskać następne nóż pękł raniąc Morgotha w policzek i zbudził go. Beren i Lúthien rzucili się do ucieczki, ale zatrzymał ich wilk Carcharoth. Odgryzł rękę Berenowi w której trzymał Sirmaril i połknął ją, następnie uciekł, ponieważ Sirmaril poparzył jego wnętrzności. Gdy wszystko wydawało się stracone nadleciały Orły [[Manwe]]go i zabrały ich do Doriath. Tam został uzdrowiony. Został wezwany przed oblicze Thingola, który zażądał aby zobaczyć Sirmaril, ale zamiast klejnotu Beren pokazał mu kikut ręki i opowiedział mu ich historie. Zaskoczony Thingol zrozumiał, że kieruje nim przeznaczenie i pozwolił mu ożenić się z Lúthien. Wkrótce dotarła wiadomość, że rozszalały z powodu płonącego w żołądku klejnotu Carcharoth grasuje w granicach Doriathu. Wtedy to Beren, Thingol, Huan, [[Mublung]] i [[Beleg]] wraz z innymi elfami z Doriathu ruszyli zabić bestie. Dokonał tego Huan, ale zaatakowany Beren wkrótce zmarł w ramionach Lúthien, która przebłagała Mandosa, by pozwolił im być razem.. Oddała swoją nieśmiertelność, aby Beren mógł żyć. Przez pewien czas mieszkali w [[Ossiriand]]zie przechowując Silmaril. Po pewnym czasie oboje umarli, zaś Lúthien była pierwszą, która poświęciła swą nieśmiertelność dla człowieka. Elfowie utracili tę, którą najbardziej miłowali. Właśnie od niej wywodzi się ród elfich władców panujących wśród ludzi. Nadal żyją ci, których Lúthien była pramatką i powiedziane jest, że ród jej nigdy nie wygaśnie. [[Elrond]] z [[Rivendell]] wywodzi się z tego rodu. Ze związku Berena i Lúthien urodził się bowiem [[Dior]], dziedzic [[Thingol]]a, on zaś spłodził [[Elwinga|Elwingę Białą]], która zaślubiła [[Eärendil]]a, który wypłynął swoim okrętem z mgieł świata na niebieskie morza z [[Silmaril]]em na czole. Od Eärendila zaś pochodzą królowie [[Númenor]]u, czyli [[Westernesse]].
   
 
O dziejach Lúthien i Berena opowiada ''[[Ballada o Leithian]].''
 
O dziejach Lúthien i Berena opowiada ''[[Ballada o Leithian]].''
   
+
== <br>
+
==
 
[[de:Lúthien]]
 
[[de:Lúthien]]
 
[[en:Lúthien]]
 
[[en:Lúthien]]

Wersja z 17:54, sie 23, 2014

Stub-icon.png Ta strona to zalążek artykułu. Jeśli możesz, rozbuduj go.
Luthien
Luthien
Luthien - autorstwa Barbary Śliwińskiej
Lata życia 1200 LD - 503 PE
Rasa Półelf, Półmajar
Płeć Kobieta
Tytuły Księżniczka Doriathu
Inne imiona Tinúviel
Lúthien - elfka z Doriathu, córka elfa Thingola i Meliany z Majarów, najpiękniejsza ze wszystkich dzieci Eru Ilúvatara.

Historia

Lúthien przez pierwszą część swego życia mieszkała w Doriath, strzeżona przez ojca i matkę. Jej los odmienił się z chwilą przejścia przez Obręcz Meliany Berena, który, zobaczywszy ją śpiewającą i tańczącą w lesie, zakochał się z wzajemnością. Nazwał ją wtedy "Tinuviel" (słowik). Jednak ta radość nie trwała zbyt długo. Daeron, przyjaciel Lúthien z dzieciństwa, który był jej partnerem w muzyce i tańcu, dostrzegł jej spotkania z Berenem i powiedział to jej ojcu, dlatego, że to on kochał Lúthien, ale bez odwzajemnienia. Beren poprosił Thingola o jej rękę, jednak ten uznał to jako zuchwalstwo. Nie skazał go jednak na śmierć. Nakazał mu zdobycie Silmarilów z Żelaznej Korony Morgotha, które miały być ceną za rękę Lúthien. Córkę zaś uwięził dla jej dobra. Jednak Lúthien uciekła ratować swego ukochanego z pomocą ciemnej szaty, utkanej z jej włosów, która miała moc usypiającą, gdyż miała wizje w której ujrzała Berena leżącego w lochu Saurona na Tol Sirion. Jednak w drodze została znaleziona przez wilczura Huana z Valinoru i zaprowadzona do jego pana Celegorma, który zachwycony jej urodą porwał ją i uwięził ją w Nargothrondzie. Huan jednak zbuntował się przeciwko swemu panu i razem z Lúthien uciekł z Nargothrondu. Doszli razem do Tol Sirion, tam Lúthien zaczęła śpiewać. Beren myśląc, że to wytwór jego wyobraźni odpowiedział na wezwanie. Wtedy Sauron usłyszał ją i zapragnął oddać ją jako więźnia Morgothowi. Posłał więc swoje wilkołaki aby zabiły Huana, ale wilczur zabijał jednego po drugim, w końcu zdecydował wysłać swojego najsilniejszego wilkołaka Draugluina, którego Huan również pozbawił życia. Po tym Sauron wściekły sam przemienił się w najpotężniejszego wilkołaka jakiego dotąd widziano wilkołaka i ruszył zabić psa. Jednak nie udało mu się to. Został pokonany przez Huana, zmuszony oddać klucze do wieży na Tol Sirion zamienił się w ohydnego wampira i odleciał poniżony i pokonany. Lúthien przejęła kontrolę nad wyspą, zniszczyła wieżę i uwolniła więźniów. Znalazła Berena leżącego obok martwego ciała Finroda Felagunda, który przed śmiercią stoczył walkę z na pieśni Sauronem. Huan Wrócił do swego pana, a Beren i Lúthien przez krótki czas, żyli w lesie. Pewnego razu napotkali na swojej drodze Celegorma i Curufina, którzy ich zaatakowali, wtedy Huan poraz kolejny sprzeciwił się swemu panu, bracia zostali pokonani i zmuszeni oddać jednego konia. Gdy wsiadli konia i odjechali Curifin wypuścił strzałę z łuku w ich stronę, ale pies z Błogosławionego Królestwa pochwycił ją w locie. Tak stało się z kolejną strzałą ale trzeciej Huan nie zdołał przechwycić i Beren musiał zasłonić Lúthien własnym ciałem. Ranny Beren został uzdrowiony dzięki magii i miłości Lúthien, ale kiedy spała oddał ją pod opiekę Huanowi i samotnie wyruszył do Angbandu. Kiedy Lúthien obudziła się była zrozpaczona, przebrała się w skórę wampirzycy Thuringwethil, a Huan w wilkołaka Draugluina ruszyli za Berenem do Angbandu, znaleźli go na przedpolu Twierdzy Morgotha. Beren nie chciał aby Lúthien poszła z nim do Angbandu, ale w końcu2 uległ. U bram napotkali ogromnego wilka Carcharotha jednak Lúthien zmusiła go swoją mocą do głębokiego snu. Gdy dotarli do tronu Morgotha Lúthien zaproponowała Władcy Ciemności, że mu zaśpiewa, a urzeczony Morgoth przyjął propozycje, gdy zaśpiewała popadł w głęboki sen, w postaci wampirzycy podleciała do jego twarzy i zarzuciła czarodziejski płaszcz na jego oczy. Gdy Czarny Nieprzyjaciel Świata spał, Beren wyłuskał Sirmaril z Żelaznej Korony za pomocą noża Angrista, ale gdy chciał wyłuskać następne nóż pękł raniąc Morgotha w policzek i zbudził go. Beren i Lúthien rzucili się do ucieczki, ale zatrzymał ich wilk Carcharoth. Odgryzł rękę Berenowi w której trzymał Sirmaril i połknął ją, następnie uciekł, ponieważ Sirmaril poparzył jego wnętrzności. Gdy wszystko wydawało się stracone nadleciały Orły Manwego i zabrały ich do Doriath. Tam został uzdrowiony. Został wezwany przed oblicze Thingola, który zażądał aby zobaczyć Sirmaril, ale zamiast klejnotu Beren pokazał mu kikut ręki i opowiedział mu ich historie. Zaskoczony Thingol zrozumiał, że kieruje nim przeznaczenie i pozwolił mu ożenić się z Lúthien. Wkrótce dotarła wiadomość, że rozszalały z powodu płonącego w żołądku klejnotu Carcharoth grasuje w granicach Doriathu. Wtedy to Beren, Thingol, Huan, Mublung i Beleg wraz z innymi elfami z Doriathu ruszyli zabić bestie. Dokonał tego Huan, ale zaatakowany Beren wkrótce zmarł w ramionach Lúthien, która przebłagała Mandosa, by pozwolił im być razem.. Oddała swoją nieśmiertelność, aby Beren mógł żyć. Przez pewien czas mieszkali w Ossiriandzie przechowując Silmaril. Po pewnym czasie oboje umarli, zaś Lúthien była pierwszą, która poświęciła swą nieśmiertelność dla człowieka. Elfowie utracili tę, którą najbardziej miłowali. Właśnie od niej wywodzi się ród elfich władców panujących wśród ludzi. Nadal żyją ci, których Lúthien była pramatką i powiedziane jest, że ród jej nigdy nie wygaśnie. Elrond z Rivendell wywodzi się z tego rodu. Ze związku Berena i Lúthien urodził się bowiem Dior, dziedzic Thingola, on zaś spłodził Elwingę Białą, która zaślubiła Eärendila, który wypłynął swoim okrętem z mgieł świata na niebieskie morza z Silmarilem na czole. Od Eärendila zaś pochodzą królowie Númenoru, czyli Westernesse.

O dziejach Lúthien i Berena opowiada Ballada o Leithian.

==

==
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.