FANDOM


Trzy tysiące lat temu. W dniu gdy Isildur zdobył Pierścień, w dniu klęski potęgi ludzi. Poszliśmy do wnętrza Góry Przeznaczenia. Tylko tam można było zniszczyć Pierścień. Ten dzień miał przynieść kres zła. Ale pozwolono mu przetrwać.

—Elrond opowiada o próbie zniszczenia Pierścienia przez Isildura, Drużyna Pierścienia


Isildur (3209 DE2 TE, qya. Miłujący Księżyc) –  Númenorejczyk, syn Elendila, brat Anáriona, potomek Elrosa jednak nie w linii prostej królów, lecz książąt Andúnië. Członkowie jego rodu władali Arnorem, a Aragorn II, jako potomek Arveduina i Fíriel, rządził także Gondorem. Król Gondoru i Arnoru, Drugi Król Wszystkich Dúnedainów, ojciec Elendura, Aratana, Ciryona, Valandila oraz stryj Meneldila. Jeden z powierników Pierścienia.

Biografia Edytuj

Na Númenorze Edytuj

Urodził się w NúmenorzeDrugiej Erze (3209) zarówno jak ojciec i reszta rodziny należeli do stronnictwa Wiernych. Zanim wyspa została zniszczona, jej ostatni król Ar-Pharazôn pod wpływem Saurona nakazał ściąć Białe Drzewo i spalić je. Dzień przed tym wydarzeniem Isildur wkradł się do ogrodu królewskiego i narażając życie zerwał kilka owoców drzewa, które później zakiełkowały. Isildur ożenił się i urodził mu się jego pierwszy syn Elendur (3299), z którym był potem bardzo zżyty.

Ucieczka do Śródziemia Edytuj

Po tym, kiedy król Ar-Pharazôn wyruszył na Aman, Isildur podobnie jak jego rodzina odmówiła udziału w inwazji na Valarów. Cała rodzina obawiając się ich gniewu opuściła Númenor razem z pozostałymi wiernymi.

Wraz z ojcem i bratem wyruszył do Śródziemia na dziewięciu okrętach, Isildur na trzech, jego brat na dwóch a ojciec na czterech. Po przybyciu do Śródziemia, do portu w Pelargirze, postanowili osiedlić się tam na stałe. Elendil postanowił wyruszyć na północ i tam założyć swoje królestwo, podczas gdy jego synowie osiedlą się na południu i razem będą władać. Na pożegnanie Elendil podarował swym synom po dwóch palantírach z siedmiu ocalonych z Númenoru. Razem z bratem Anárionem osiedlili się na południu, w dorzeczu wielkiej rzeki Anduiny, gdzie założyli i władali wspólnie królestwem Gondoru. Isildur swoją siedzibę miał w Minas Ithili, potężnej twierdzy zbudowanej na przełęczy prowadzącej do Mordoru. Stamtąd władał swym lennem Ithilien, pod czas gdy brat miał swą siedzibę na przeciw jego wieży w Minas Anor skąd władał Anórien. W Minas Ithil posadził sadzonkę ocalonego Białego Drzewa z Númenoru. Razem z bratem władali wspólnie Gondorem, jako symbol ich wspólnej władzy mieli wspólny tron w Wielkiej Sali w Osgiliath. W tym czasie Isildurowi urodzili się jeszcze dwaj synowie, Aratan, Ciryon.

Walka w Ostatnim Sojuszu Elfów i Ludzi Edytuj

Po wybuchu wojny z Sauronem, razem z bratem bronił Gondoru, siły Saurona jednak zdołały pokonać Isildura i w 3429 roku DE zdobyć jego siedzibę Minas Ithil. Siły zła po zdobyciu twierdzy spaliły Białe Drzewo które Isildur ocalił z Númenoru, jednak i tym razem zanim Isildur uciekł z synami i żoną, zabrał ze sobą kilka sadzonek białego drzewa. Po zajęciu Minas Ithil przez siły Saurona jasne było, że bez pomocy nie uda im się odeprzeć nieprzyjaciela, dlatego Isildur razem ze swymi synami pojechał do królestwa swojego ojca w Arnorze. Po przestawieniu opłakanej sytuacji w Gondorze, Elendil wezwał swoje armie do walki z Sauronem Przyłączył się również król elfów Gil-galad oraz Elrond oraz kilku innych wodzów elfickich. Po zgromadzeniu armii w Annúminas zawiązał się Ostatni Sojusz Elfów i Ludzi skierowany przeciwko władcy ciemności. Isildur razem ze swymi trzema synami  Elendurem, Aratanem i Ciryonem przyłączył się do sojuszu, podczas gdy dopiero co narodzonego syna, Valandila, odesłał do Rivendell. W czasie oblężenia Barad-dûr towarzyszył mu jego najstarszy syn Elendur. Isildur w obawie, że Sauron spróbuje uciec, odesłał swych dwóch synów do obrony Minas Ithil. W bitwie na Dagorlad złamanym mieczem Elendila, Narsilem, odciął Jedyny Pierścień z ręki Władcy Ciemności. Pierścień zatrzymał przy sobie, pomimo okazji do jego ostatecznego zniszczenia, Isildur uległ mocy pierścienia, oświadczając że bierze ten go za okup za stratę ojca i brata.

Król Wszystkich Dúnedainów Edytuj

Po skończonej wojnie Arnor pozostał bez władcy; Isildur postanowił wziąć Berło Annúminas i Elendilmir ogłosił się królem Arnoru, objął również tytuł Króla Wszystkich Dúnedainów. Ogłosił, że obejmuje władzę i nad północą i południem, podczas gdy jego wojska wyruszyły na północ. On sam pozostał w Gondorze jeszcze na 2 lata, razem ze swymi trzema synami. Przez ten czas porządkował sprawy królestwa i umacniał jego granice, pochował również wtedy swego ojca razem z swoimi przyjaciółmi oraz zasadził w Minas Anor na pamiątkę brata Białe Drzewo Gondoru. Przebywając w mieście pouczał swego bratanka i doradzał mu w sprawach zarządzania państwem. W tym czasie spisał dokument opisujący wygląd pierścienia i jego działanie. Po tym wydarzeniu ostatecznie opuścił Gondor, namaszczając na jego króla swego bratanka Meneldila i pozostawiając mu Skrzydlatą Koronę.

Śmierć Edytuj

0031-NEED-HS zps73e62822

Isildur zabity przez Orków

Król wracał na północ, gdzie miał się spotkać z Elrondem oraz swoim najmłodszym synem Valandilem, jednak na Polach Gladden oddział Isildura został zaatakowany przez orków, którzy całkowicie pokonali żołnierzy i zabili jego trzech synów. Jedyny Pierścień zdradził go, ześlizgując się się z jego palca, przez co Isildur stał się widoczny dla wrogów. Został zabity strzałami, zaś Pierścień zaległ na dnie. Z bitwy ocalało tylko czterech ludzi m.in. Ohtar, który zaniósł szczątki Narsila do Imladris.

Po jego śmierci tron Arnoru przejął jego najmłodszy syn Valandil.

Drzewo genealogiczneEdytuj

 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Amandil
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elendil
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Isildur
 
 
 
 
 
 
 
Anárion
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Elendur
 
Aratan
 
Ciryon
 
Valandil
 
Królowie Gondoru
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Eldacar
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Arantar
 
 
 
 

Kreacje w adaptacjach Edytuj

Według gry Śródziemie: Cień Wojny, Isildur po śmierci na Polach Gladden zostaje przetransportowany przez orków do Barad-dûr. Tam na palec martwego Isildura, Sauron wkłada jeden z Dziewięciu Pierścieni przez co Isildur powraca jako duch i staje się jednym z Nazgûli.

Poprzednik:
Anárion
Król Gondoru
DE 3441 - TE 2
Następca:
Meneldil
Poprzednik:
Elendil
Król Arnoru
3441 DE - 2 TE
Następca:
Valandil
Poprzednik:
Elendil
Król Wszystkich Dúnedainów
3441 DE - 2 TE
Następca:
Aragorn II
Powiernicy Pierścieni Władzy

Jedyny Pierścień

Sauron • Isildur • Déagol • Gollum • Bilbo Baggins • Frodo Baggins • Tom Bombadil • Samwise Gamgee

Trzy Pierścienie

Galadriela (Nenya) • Gil-galad, Elrond (Vilya) • Círdan, Gandalf (Narya)

Siedem Pierścieni

Thrór (przekazał pierścień synowi) • Thráin II (otrzymał pierścień od ojca) • sześciu nieznanych krasnoludów

Dziewięć Pierścieni

Czarnoksiężnik z Angmaru • Khamûl • Siedem nieznanych Upiorów Pierścienia

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.