| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Ingil – elf, syn Inwëgo, króla Eldarów w wczesnym legendarium w Księdze Zaginionych Opowieści[1].
Biografia[]
Ingil należał do Inwirów, królewskiego klanu Telerich, potomków i krewnych ojca Ingila, Inwë[2], który zginął, dowodząc elfami z Kôr w wyprawie do Wielkich Krain, aby uwolnić zniewolone Gnomy po upadku Gondolinu, wbrew woli Valarów[3]. Z tego powodu elfom zabroniono powrotu do Valinoru[4], dlatego też przenieśli się na Tol Eressëa, gdzie ich przywódcą został Ingil (który również brał udział w wojnie z Melko)[1].
Tam, pośrodku wyspy, założył miasto Koromas i zbudował wielką wieżę, od której wzięła się inna nazwa miasta – Kortirion[1]. Wyspa Tol Eressëa stała się znana również jako Ingilnórë[5][6] na cześć Ingila[5].
Jego wnuczka, Meril-i-Turinqi, została później Panią Tol Eressëi, prawdopodobnie po ostatecznym powrocie Ingila do Valinoru[3][7].
Etymologia[]
Imię Ingil pochodzi z quenyi. Zawiera wcześniejsze imię jego ojca Inwë, Ing + sufiks -'il, prawdopodobnie pochodzące od wczesnego prymitywnego elfickiego rdzenia GILI, oznaczającego „blask (biały)".
Inne imiona[]
Gnomskim odpowiednikiem imienia Ingil jest Gilweth, natomiast Githilma (zastąpienie wcześniejszego Githlon[8]) jest gnomickim odpowiednikiem jego innego imienia Isilmo[9].
Inne imiona tej postaci to: (Qenya) Ingilmo[10], Ilwir[11], Veril (imię, które później nadano jego wnuczce, Meril) i (gnomicki) Githlim (zamienione z Ithlim)[10], Gwethil i Ithlin[12].
Inne wersje legendarium[]
Telimektar i Ingil[]
W jednym ze szkiców kontynuacji Księgi Zaginionych Opowieści pojawia się zupełnie inna koncepcja losu Ingila.
Tam mówi się, że kiedy Melko uwolnił się z drugiego uwięzienia (po wyprawie Inwëgo do Wielkich Krain), udał się na Tol Eressëę, aby siać niezgodę między Gnomami a Solosimpi, którzy wysłali po pomoc do Valinoru. Jednak jedyną pomocą, jaka nadeszła od Valarów, była pomoc Tulkasa, który w tajemnicy wysłał swojego syna Telimektara na Tol Eressëę, aby im pomóc.
Tam Telimektar, z pomocą Ingila, zaskoczył Melko i zranił go, a następnie ścigał go do Sosny Tavrobel sięgające aż do Ilwë. Jednak Melko nadal atakował Słońce i gwiazdy, a ostatecznie spowodował śmierć Urwendi, sternika statku-Słońca.
W końcu Valarowie postanowili ściąć wielką Sosnę, co pozostawiło Melko poza światem.
Jednak Ingil i Telimektar musieli pozostać na niebie, nieustannie strzegąc gwiazdy, aż do powrotu Melko w Wielkim Końcu. Tam Varda okresowo daje Telimektarowi gwiazdy, aby zastąpić te, które Melko niszczy i aby przypomnieć światu o straży Valarów - a konstelacja Oriona jest później postrzegana jako obraz Telimektara na niebie[13].
Ingil jako Nielluin ("Pszczoła Lazurowa"), który podążył za Telimektarem, synem Tulkasa "na podobieństwo wielkiej pszczoły niosący miód ognisty"[14].
Późniejsze legendarium[]
W późniejszych wersjach legendarium postać ta ewoluowała i stała się Ingwionem, synem Ingwëgo.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, I. Dworek Zabawy Utraconej.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, II. Muzyka Ainurów, Uwagi do Łącznikami między Dworkiem Zabawy Utraconej a Muzyką Ainurów.
- ↑ 3,0 3,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, Przybycie elfów i powstanie Kôru, str. 155.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola lub Ælfwinego i koniec opowieści, zarys 3, str. 341.
- ↑ 5,0 5,1 J.R.R. Tolkien, Qenyaqetsa: Fonologia i Leksykon Qenyi w Parma Eldalamberon XII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha i Patricka H. Wynne’a).
- ↑ W późniejszych zarysach Zaginionych Opowieści Tol Eressëa przestała być utożsamiana z Anglią. Zamiast tego wyspa Luthany pojawia się jako prekursor Anglii, z której Elfy z Wielkich Krain płyną na Tol Eressëę, obecnie odrębną wyspę. W tej koncepcji legendarium nazwa Ingilnórë przestała być nazwą Tol Eressëa, a stała się nazwą Luthany/Anglii.
- ↑ Chociaż w Zaginionych Opowieściach powiedziano, że elfom zabroniono powrotu do Valinoru po wyprawie do Wielkich Krain, jest oczywiste, że przynajmniej część z nich ostatecznie powróciła, ponieważ powiedziano o Ingilu, że „dawno temu wrócił do Valinoru i zamieszkał z Manwem”.
- ↑ J.R.R. Tolkien, I-Lam na-Ngoldathon: Gramatyka i leksykon języka gnomów w Parma Eldalamberon XI (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha i Patricka H. Wynne’a).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, Dodatek: Nazwy własne w Zaginionych opowieściach. Część 1, hasło Isil.
- ↑ 10,0 10,1 J.R.R. Tolkien, Sí Qente Feanor i Inne Elfickie Pisma w Parma Eldalamberon XV (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena), Lista postaci do Upadku Gondolinu.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Sí Qente Feanor i Inne Elfickie Pisma w Parma Eldalamberon XV (pod redakcją Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena), Imiona i wymagane zmiany.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne'a i Billa Weldena), Wczesna tabela imion.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola lub Ælfwinego i koniec opowieści, zarys 4, str. 343-344.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VIII. Opowieść o Słońcu i Księżycu, Komentarz, str. 234.