| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Hisildi – nazwa szczepu elfów, który zdecydował pozostać w Palisorze w pobliżu jeziora Koivië-néni oraz uznawali zwierzchnią władzę duszka Tû w wczesnym legendarium w Księdze Zaginionych Opowieści.
Należeli do podgrupy Ilkorindi, elfów którzy nigdy nie dotarli do Kôr[1].
Historia[]
Tû i Hisildi[]
Wróżek Tû, wielce potężny czarodziej zdolny do posługiwania się magią bardziej niż jakakolwiek inna istota, z wyjątkiem tych żyjących w Valinorze, był również wędrowcem i podczas jednej ze swoich wędrówek natknął się na Ilkorindi, elfy z Palisoru. Elfy mieszkające tam natychmiast zostały do niego przyciągnięte, ponieważ ich uczył i przekazywał im głęboką wiedzę - ostatecznie został potężnym królem pośród nich.
Opowieści Ilkorinów później nazwały go Panem Pomroki, a wszyscy Ilkorindi pod jego rządami byli nazywani Hisildi lub ludem zmierzchu[1].
Nuin i Przebudzenie się Ludzi[]
Jednym ze szczególnie znanych Hisildë był mądry elf o imieniu Nuin. To on natknął się na pierwszych Ludzi w Murmenaldzie, gdy ci jeszcze spali, czekając na swoje Przebudzenie[1].
Odegrał ważną rolę w rozwoju ludzi, ponieważ to on nauczył ich mowy - stąd jego przydomek Ojciec Mowy. To on obudził Ermona i Elmira, pierwszych Ludzi, którzy się obudzili, po czym reszta Ludzi nauczyła się mówić; i rozprzestrzenili się po całym Palisorze, zdobywając wiedzę Hisildi, a stamtąd rozeszli się we wszystkich kierunkach świata - i minęła wielka epoka[2].
Bitwa w Palisorze[]
Jednakże sługa Melko zwany Fankilem, wraz z goblinami i krasnoludami, zraził większość Ludzi do Elfów. A w pierwszej wojnie między Goblinami i Elfami, zwanej Wojna o Palisor, spośród Ludzi tylko lud Ermonu stanął po stronie Elfów. Słynny Nuin również tam walczył, ale ostatecznie zginął z rąk Goblinów „przez zdradę Ludzi”[3].
Następstwa[]
Na szczęście, pewien Ilkorin zwany Tareg najwyraźniej zdołał uciec, a słysząc pogłoski o powracających Noldolich walczących z Melko na północnym zachodzie, natychmiast postanowił tam pomaszerować.
W końcu, o Tû, król wróżek Hisildi, mówi się, że po rozmnożeniu się Ludzi i wzroście ich wzrostu, „skrył się przed Słońcem w bezdennych jaskiniach"[3].
Etymologia[]
Nazwa Hisildi pochodzi z quenyi. Jest ono określane jako „Lud Zmierzchu, Mroczne Elfy”, co prawdopodobnie jest rozwinięciem hísë („zmierzch”)[4].
Inne nazwy[]
W niektórych wcześniejszych zarysach historii Hisildich podano im kilka innych alternatywnych nazw: Humarni, Kaliondi i Lómëarni[5].
Nazwy Humarni i Kaliondi występują w quenyi, ale ich znaczenie jest niejasne[4].
Nazwa Lómëarni występuje również w qeny. Pierwsza część nazwy, lómear, jest określana jako „Dziecko Mroku” w Leksykonie Qenyi, połączenie lómë („mrok”) i ar („dziecko”); Lómëarni jest formą liczby mnogiej od Lómëar[6].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldolich i nadejście człowieka, str. 270-271.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldolich i nadejście człowieka, Przebudzenie rodzaju ludzkiego według wcześniejszych zarysów, str. 275.
- ↑ 3,0 3,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldolich i nadejście człowieka, Przebudzenie rodzaju ludzkiego według późniejszego zarysu, str. 277.
- ↑ 4,0 4,1 Parf Edhellen, Hisildi.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, X. Opowieść Gilfanona: gorzki los Noldolich i nadejście człowieka, Komentarz, przepis 6, str. 286.
- ↑ Parf Edhellen, lómear.