FANDOM


Harad bliski2

Pustynie Haradu Bliskiego (fot. Mithgaraf)

Harad Bliski – kraina geograficzna, część Haradu, wraz z Haradem Dalekim. Była położona w Śródziemiu i charakteryzowała się klimatem zwrotnikowym, co sprzyjało występowaniu pustyń. Był to teren skrajnie suchy; nie występowały tam opady atmosferyczne. Doprowadziło to do znikomej ilości zwierząt i roślin. 

PołożenieEdytuj

Harad Bliski jest położony na południe od Mordoru, na wschód od Wielkiego Jeziora, na zachód od Umbaru i na północ od Haradu Dalekiego. Na powierzchnię Haradu Bliskiego składają się głównie rozległe, gorące pustynie.[1]

LudnośćEdytuj

Olifanty

Mûmakile w czasie walki

Do mieszkańców tego terenu zaliczali się: HaradrimówKorsarzy z Umbaru i Czarnych Númenorejczyków. Haradrimowie byli ludem koczowniczym, w późniejszych czasach sprzymierzonym z Sauronem i walczącym z Wolnymi Ludami Śródziemia. Hodowali oni ogromne słonie bojowe – mûmakile. Korsarze natomiast żyli nad morzem, na skraju tej krainy. Parali się budową statków i podbojami morskimi. Jedynym znanym ich miastem, a zarazem twierdzą, jest Umbar. 

HistoriaEdytuj

W Trzeciej Erze teren ten był miejscem starć między Gondorem a Korsarzami. W 930 roku król Eärnil I wyruszył z Pelargiru na Umbar, który oblężył i zdobył. Jednak w TE 1015 podburzeni przez wysłanników Saurona Haradrimowie postanowili odzyskać Umbar. Podczas oblężenia zginął król Ciryandil. Jego syn Kiryaher przeczekał jakiś czas, po czym przełamał krąg oblężenia i podporządkował Harad Gondorowi.

Po porażce w Waśni Rodzinnej synowie Castamira uciekli do Umbaru, gdzie założyli własne państwo wrogie Kraju Kamienia. W TE 1540 mieli już taką władzę i poparcie, że postanowili dokonać zemsty. Do tego uzyskali pomoc Haradrimów, których zapewnili, że Gondor jest osłabiony i odzyskają Harondor. Razem zaczęli najeżdżać i łupić Gondor. Król Aldamir ruszył do walki z nimi, jednak poległ w jednej z bitew. Nowy władca, syn Aldamira, Vinyarion od razu postanowił się zemścić. Szybko zebrał nową armię i po dokładnym ustaleniu planu ruszył na Haradrimów, rozgramiając ich i odzyskując Harondor.

W TE 1634 prawnucy Castamira, Angamaitë i Sangahyando, od szpiegów z Pelargiru dowiedzieli się o przyjeździe Minardila. Postanowili to wykorzystać i najechać Pelargir. Ograbili go, zabijając mieszkańców i samego króla. W TE 1810 prawnuk zabitego króla, Telumehtar, postanowił położyć kres napadom Korsarzy, atakując i zdobywając Umbar. Podczas tego zdarzenia zginęli ostatni potomkowie Castamira.

W TE 1944 Haradrimowie sprzymierzeni z Variagami i Woźnikami wspólnymi siłami zaatakowali Gondor, jednak zostali pokonani w bitwie u brodu Poros. W nieznanym okresie Haradrimowie zaatakowali i zdobyli znowu Umbar. W TE 2798 Korsarze napadli Gondor i Rohan, lecz zostali pokonani przez Beregonda. W TE 2885 Haradrimowie zaatakowali południowe królestwo, jednak zostali zmiażdżeni w bitwie na brodach Poros.[2][3]

W czasie Wojny o Pierścień Aragorn wraz z Armią Umarłych pokonał Umbarczyków spieszących na pomoc Mordorowi. Haradrimowie niedługo potem walczyli mûmakilami w bitwie na Polach Pelennoru. Po zakończeniu wojny część tego terenu wraz z twierdzą dostał się pod władanie Gondoru.[4][5]

Przypisy

Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.