| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Haldir - elf z rodu Finarfina, starszy syn Orodretha we wczesnym etapie legendarium Tolkiena.[1] Został pojmany i powieszony na drzewie przez orków.[2]
W "Szarych Kronikach" wspomniano, że zginął w 488 roku Pierwszej Ery, w notatce, która została skreślona.[3]
Etymologia[]
Haldir w języku noldorińskim oznacza „ukryty bohater”, od hall („ukryty”) + dîr („człowiek”).[4] Odrzuconym znaczeniem było „łowca futer”.[5]
Na późniejszym etapie pisania imię Haldir zostało zmienione z Halmir.[6]
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Utracona Droga i inne pisma, „Indeks”,
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Kształtowanie Śródziemia, "Najwcześniejsze Kroniki Beleriandu" Przepisy do tekstu KB 1.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Wojna o Klejnoty, "Szare Kroniki"
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Utracona Droga i inne pisma, Etymologia, hasła „DER”, „SKAL¹”
- ↑ J.R.R. Tolkien, „Dodatki i sprostowania do Etymologii — Część druga” (pod redakcją Carla F. Hostettera i Patricka H. Wynne'a ), w Vinyar Tengwar, numer 46, lipiec 2004, wpis „SKEL”
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Utracona Droga i inne pisma, Późniejsze Kroniki Beleriandu, Przypisy