Guilin – elf z Nargothrondu, ojciec Gwindora i Gelmira. Jego synowie wzięli udział Nírnaeth Arnoediad, podczas której Gelmir zginął, a Gwindor został wzięty w niewolę[1][2].
Historia[]
Guilin był panem jednego z czterech rodów w Nargothrondzie i uważany był za jednego z najszlachetniejszych. Jego lud był znaczącym wkładem w budowę głębokich rezydencji Nargothrondu i zamieszkiwał na zachód od niego na zboczach Taur-en-Faroth, Wzgórzami Myśliwych. Miał co najmniej dwóch synów, Gelmira i Gwindora, a jego synowie słynęli ze swojej waleczności, jako pierwsi wybierani do takich obowiązków jak dowodzenie strażnicami i bycie strażnikami królestwa. Jego syn Gwindor urodził się w Nargothrondzie i był dziecięcym towarzyszem zabaw księżniczki Finduilas, z którą Gwindor został zaręczony[3].
Około 455 roku PE, podczas Dagor Bragollach, Guilin stracił syna Gelmira. Podczas kolejnego bitwy zwanej Nirnaeth Arnoediad w 472 roku PE. Gelmir, który został wzięty do niewoli, został przyprowadzony przez heroldów Morgotha i zabity przed armią Fingona; Gwindor był obecny w tej armii, prowadząc kompanię z Nargothrondu, co skłoniło go do lekkomyślnej szarży, w której jego siły ostatecznie zostały uwięzione i wybite, a sam Gwindor został wzięty do niewoli[1].
W 490 roku PE wzięty do niewoli Gwindor zdołał uciec i powrócił do Nargothrondu, zabierając ze sobą mężczyznę, który przedstawił się jako Agarwaen[4]. Guilin pośpieszył, gdy dowiedział się o powrocie Gwindora i po jego ujrzeniu przytulił go w serdecznym uścisku[3].
Następnie odbyła się wielka uczta w domu Guilina by uczcić powrót Gwindora. Jednak radość mieszała się ze łzami, ponieważ długa niewola i męki jakie Gwindor poniósł w Angbandzie pozostawiły go okaleczonym, zgiętym i wychudzonym jak stary śmiertelnik i zmroziły śmiech, który kiedyś był w jego oczach i na ustach. Podczas tej uczty Guilin nalał swego drogocennego miodu do wielkiego starożytnego srebrnego pucharu, który przyniósł z Valinoru; Guilin rzadko napełniał ten puchar, chyba że w przysiędze miłości do sprawdzonego przyjaciela. Podczas tej uczty Guilin pnadto zaoferował Agarwaenowi zamieszkanie w jego salach, co Agarwaen przyjął. Podczas gdy Agarwaen tam mieszkał, nauczył się wiele o wiedzy i sekretach ziemi[3].
Nie wiadomo nic pewnego o dalszym losie Guilina. W 495 roku PE Orodreth i Gwindor zginęli w bitwie na polach Tumhalad, a wkrótce potem Nargothrond upadł[2].
Etymologia[]
Imię Guilin pochodzi z sindarinu, ale jego znaczenie nie jest znane. David Salo zasugerował, że drugim elementem może być słowo lind („piesń”).
W języku noldorskim guil jest zmianą fonologiczną słowa oznaczającego „gnoma” (ŋōloi [>] gūlī [>] guil); „guilan” i „guilain” to odpowiednio formy dopełniacza liczby mnogiej[5].
Inne wersje legendarium[]
W opowieści Turambar i Foalókë z Księgi Zaginionych Opowieści Część Druga pojawia się on tylko pośrednio jako Duilin, ojciec Flindinga (Gwindora) i starożytnego rodu Gnomów[6]. Jego imię przyjmuje formę Dhuilin, gdy dodany jest przedrostek patronimiczny (np. „Flinding syn Duilin” a „Flinding bo-Dhuilin”). Zamiast mieszkać z Guilinem, Túrin mieszka z Galwegiem, ojcem Failivrina (Finduilas)[7].
W Balladach Beleriandu nazywa się Fuilin. Kiedy Túrin przybywa do Nargothrondu, od początku wszyscy znają go jako syna słynnego bohatera Húrina, do którego odwołuje się Fuilin. Jego lud miał zbudować Nargothrond[3], coś, co później przypisywano zarówno krasnoludom poślednim, jak i krasnoludom z Gór Błękitnych.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion, Piąta Bitwa: Nírnaeth Arnoediad
- ↑ 2,0 2,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion, Túrin Turambar
- ↑ 3,0 3,1 3,2 3,3 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ballady Beleriandu, Ballada o Dzieciach Hurina, III. Failivrin.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Wojna o Klejnoty, Część Pierwsza: Szare Kroniki.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, II. Turambar i Foalókë.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, II. Turambar i Foalókë, Komentarze.