Galdor – Gondolindrim. Był prawdopodobnie Sindarem i przewodził Rodowi Drzewa. Król Turgon uważał go za najodważniejszego elfa w królestwie. Byłe jedną z niewielu postaci po stronie dobra, których orężem była maczuga (buława), ewentualnie włócznia.[1]
Historia[]
Podczas ataku wojsk Melka (Morgotha) na Gondolin Galdor dowodził klanem Drzewa, odziani w zieleń i walczący nabijany żelaznymi pałkami i procami. Galdor uchodził za najdzielniejszego ze wszystkich Gondothlimów z wyjątkiem samego Turgona.[2]
Galdor stawił się na naradzie zwołanej przez Turgona wraz z Rogiem z klanu Młota Gniewu. Jak większość lordów Gondolinu (z wyjątkiem Meglina (Maeglin) i Salganta) popierał propozycje Tuora by niezwłocznie wyjść z miasta i uderzyć na nieprzyjaciela, zanim na równinie zrobi się za jasno i za gorąco.[3]
W czasie głównego ataku na północną bramę Gondolinu Galdor z wojownikami z klanu Drzewa wraz z Rogiem i jego ludźmi rzucili się do walki z wrogami, zabijając wielu, wspierani ostrzałem łuczniczym członków klanów Jaskółki i Niebiańskiego Łuku.[4] Po tym jak Rog i jego klan zginęli poza murami, Galdor wycofał się z swymi wojownikami do Placu Miejskiej Studni, gdzie bronił hordzie orków wstęp od zachodu przy łuku Inwëgo, gdy nadszedł Tuor z Ecthelionem, których uratował przez orkami, których zabił ciosem swojej pałki.[5]
Później na Placu Pałacu Turgon ogłosił Upadek Gondolinu i cisnął koronę na korzenie Glingola. Podniósł ją Galdor, lecz Turgon jej nie przyjął z powrotem.[6] Dołączył do uciekinierów z Gondolinu i po przekroczeniu tajnej drogi Idril zachęcił ich, by pobiegli do Gór Okrężnym przed wschodem słońca.[7]
Gdy uciekinierzy dotarli do przełęczy Cristohorn, Galdor szedł przodem z Legolasem i grupą wojowników zbrojnych we włócznie. Jako pierwsi przekroczyli wąską przełęcz i musieli walczyć z zasadzką orków.[8]
Później Galdor zamieszkał u ujścia Sirionu, przetrwał atak Melka na mieszkańców tego ujścia i wrócił z Eärendelem do ruin Gondolinu. Wciąż mieszka na Tol Eressëa, a niektórzy z jego pobratymców nadal nazywają siebie Nos Galdon[9].
Etymologia[]
Imię Galdor w gnomickim nigdy nie jest omawiany, ale w noldorińskiej fazie języka jest ona powiązana z rdzeniami GALA/GALAD, odnoszącymi się do „rozkwitu” i „drzew”.[10]
Imię tej postaci w języku qenya brzmiało Aldaron[11], co potwierdza to powiązanie ze słowem „drzewo”, gdyż jest to również imię Oromego oznaczające „(Król) Lasów”.[12]
W sindarinie Galdor było popularnym imieniem i oznaczało mniej więcej "Pan światła".
Inne wersje legendarium[]
Księga Zaginionych Opowieści[]
W zarysie ostatniej Zaginionej Opowieści Tolkien uważał, że Egalmoth i Galdor poprowadzili Noldolich z powrotem do Valinoru.[13]
Ostatnie Pisma[]
W późniejszych pismach Tolkien uważał, że Galdor z Gondolinu i Galdor z Przystani mogli być tą samą osobą, ale ostatecznie odrzucił tę koncepcję. Gdyby Galdor pozostał, albo całkowicie odrzuciłby wezwanie Valarów, a tym samym upadł, albo musiałby odejść, a następnie powrócić, jak zrobił to Glorfindel, co uczyniłoby go o wiele potężniejszą osobą, niż sugeruje jego pojawienie się we Władcy Pierścieni. Z tego powodu Tolkien spekulował, że Galdor był po prostu powszechnym sindarińskim imieniem.[14]
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 207.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 209.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 211.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 216-217.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 220.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 224.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 227-229.
- ↑ Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, Uwagi do Upadku Gondolinu, 2. Hasła na liście nazw własnych do Upadku Gondolinu, hasło Galdor.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Utracona Droga i Inne Pisma, Część Trzecia: Etymologie, hasła -GALA, -GALAD.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Alfabet Rúmilu i wczesne fragmenty noldorskie, w Parma Eldalamberon XIII (pod redakcją Carla F. Hostettera, Christophera Gilsona, Ardena R. Smitha, Patricka H. Wynne’a i Billa Weldena).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, III. Przybycie Valarów i budowa Valinoru.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, VI. Historia Eriola albo Ælfwine'a i koniec opowieści.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XIII. Ostatnie pisma, Glorfindel.