| “ | Był podobny do matki pod względem umysłu i ciała, miał złote włosy Vanyarów, ich szlachetne i łagodne usposobienie oraz ich miłość do Valarów. Tak dobrze, jak mógł, trzymał się z dala od konfliktów swoich braci i ich wyobcowania od Valarów, i często szukał pokoju wśród Teleri, których języka się nauczył. | ” |
—Ludy Śródziemia, Shibboleth Feanora | ||
Finarfin – elf, najmłodszy spośród dzieci Finwëgo i Indis. Po ucieczce Noldorów pozostał w Tirionie i rządził Noldorami, którzy pozostali w Amanie[1].
Biografia[]
Finarfin urodził się w Valinorze w 1230[2] roku Lat Drzew. Był najmłodszym z pięciorga dzieci Finwëgo, Najwyższego Króla Noldorów. Matką Finarfina była Indis, druga żona Finwëgo[3]. Pełne rodzeństwo Finarfina to Findis, Fingolfin i Írimë, podczas gdy jego przyrodnim bratem był wielki rzemieślnik Fëanor. Syn Miriel nie pochwalał drugiego małżeństwa ojca i nie darzył Indis i jej dzieci zbytnią miłością,chociaż Finarfin trzymał się z daleka od tych sporów[4].
Ożenił się z Eärweną z Telerich w 1280 roku Lat Drzew[2] i spłodził z nią czworo dzieci: Finroda, Angroda, Aegnora i Galadrielę[5][6]. Matka Finarfina pochodziła z rodu Vanyarów i odziedziczył po niej jasne włosy, które przekazał swoim dzieciom[7]. cecha rodu Finarfina była wyjątkowa wśród zazwyczaj ciemnowłosych Noldorów[8]. Po śmierci ojca i zniszczeniu Dwóch Drzew przez Melkora[9] w 1495 roku Lat Drzew[2] wziął udział w ucieczce Ñoldorów do Śródziemia, prowadząc najmniej liczny zastęp na samym końcu pochodu, choć nie w Pierwszym Bratobójstwie ale zawrócił do Amanu po ogłoszeniu przez Mandosa przepowiedni o zagładzie swego plemienia. Po powrocie prosił Valarów o przebaczenie i otrzymał zgodę na pozostanie w Amanie. Został królem Ñoldorów pozostałych w Nieśmiertelnych Krainach i prawdopodobnie panował w Tirionie[10].
Podczas Wojny Gniewu Finarfin poprowadził zastęp Noldorów u boku Eonwego, herolda Manwego[11].
Charakterystyka[]
Spośród książąt ñoldorskich on jeden i jego potomstwo mieli złote włosy, odziedziczone po Indis, która pochodziła ze szczepu Vanyarów. Był najpiękniejszym i najmądrzejszym spośród dzieci Finwëgo.
Drzewo genealogiczne[]
Etymologia[]
Imię Finarfin jest przekształconym w sindarinie quenejskim imieniem Arafinwë. Bezpośrednim odpowiednikiem jest Arfin[12]. Podobnie jak w przypadku jego brata Fingolfina, na początku dodano zsindaryzowane imię jego ojca Fin.
Pierwotne imię Finarfina, pochodzące z sindarińskiego, języka rodzimego dla Śródziemia, było wyjątkowym zjawiskiem wśród Wysokich Elfów, którzy pozostali w Nieśmiertelnych Krainach. Inne Wysokie Elfy które pozostały w Amanie byli znani głównie pod imionami w quenyi lub telerinie. Nadawanie imion w sindarinie było wynikiem szczególnej pozycji jego dzieci wśród Wygnańców, zwłaszcza ze względu na ich pokrewieństwo z królem Thingolem i zbiorową nazwę Nost Finarfin („dzieci Finarfina”)[13].
Inne Imiona[]
Jego ojcowskie imię brzmiało Arafinwë, do którego dodano końcówkę ara- („szlachetny”)[12].
Jego matczyne imię brzmiało Ingoldo, co oznacza „Noldo, wybitny w rodzie”, co było również matczynym imieniem Finroda[14].
We wcześniejszych tekstach Ingoldo było matczynym imieniem Fingolfina, podczas gdy imię Finarfina brzmiało Ingalaurë, nadane mu ze względu na jego złote włosy w języku Vanyarów[14], które były jeszcze bardziej złote niż włosy Vanyarów[15].
Inne wersje legendarium[]
Finarfin był nazywany Finrodem we wcześniejszych wersjach legendarium, a jego syn nosił imię Inglor Felagund. Jako taki pojawia się w 1. edycji Władcy Pierścieni jako Finrod. Zmieniono to w późniejszych wydaniach, ale nie usunięto wszystkich odniesień do Inglora. (Patrz Gildor Inglorion).
W niektórych wczesnych pracach jego imię było pisane jako Finarphin[16]. Wczesna wersja dodatku F wspomina o „królewskim domu Finarphira”, co zostało poprawione w późniejszych wydaniach.
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Indeks, hasło Finarfin.
- ↑ 2,0 2,1 2,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Pierścień Morgotha, Część Druga: Kroniki Amanu: Czwarta sekcja Kronik Amanu.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Eldamar i książęta Eldalië, ludu Eldarów.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Feanor i uwolnienia Melkora z oków.
- ↑ W opublikowanym Silmarillionie Orodreth jest jednym z synów Finarfina. Jednak w pismach Tolkiena Orodreth jest synem Angroda. Christopher Tolkien, który redagował Silmarillion, przyznał że to pomyłka.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XI. Szybolet Fëanora, Pochodzenie Gil-galada.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XI. Szybolet Fëanora, Przypadek zmiany quenejskiego Þ na s.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Słowa, frazy i fragmenty w różnych językach we Władcy Pierścieni, w Parma Eldalamberon XVII (pod redakcją Christophera Gilsona), Q noldo.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Mrok nad Valinorem.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Ucieczka Noldorów.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Silmarillion, Quenta Silmarillion: Podróż Earendila i Wojna Gniewu.
- ↑ 12,0 12,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XI. Szybolet Fëanora, Imiona potomków Finwëgo.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XI. Szybolet Fëanora, Przypisy, przypis 31.
- ↑ 14,0 14,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Ludy Śródziemia, XI. Szybolet Fëanora, Komentarze.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Słowa, frazy i fragmenty w różnych językach we Władcy Pierścieni: korzenie i trzony eldarińskie, w Parma Eldalamberon XVII (pod redakcją Christophera Gilsona).
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Pierścień Morgotha, Część Czwarta: Athrabeth Finrod ah Andreth.