Eärendur (quen. Sługa Morza, 640 TE - 861 TE) – dziesiąty i ostatni król rządzący całym zjednoczonym Arnorem, syn Elendura. Był ojcem Amlaitha oraz pierwszego króla Cardolanu i Rhudauru.
Historia[]
Eärendur urodził się 640 TE a wstąpił na tron Arnoru w 777 TE, po śmierci swego ojca.
Miał trzech synów, którzy nie mogli dojść do porozumienia w sprawie dziedziczenia tronu. Po śmierci króla w 861 TE nie udało się wybrać następcy z pośród skłóconych braci. By uniknąć wojny domowej, królestwo podzielono na Arthedain, Cardolan i Rhudaur. Najstarszy z synów, Amlaith, został królem Arthedain, pozostali zaś jego potomkowie zapoczątkowali krótkotrwałe linie królów Cardolanu i Rhudauru.[1][2]
Władcy Arnoru | |
| Królowie Arnoru | Elendil • Isildur • Valandil • Eldacar • Arantar • Tarondor • Valandur • Elendur • Eärendur • Aragorn • Eldarion |
| Królowie Arthedainu | Amlaith • Beleg • Mallor • Celepharn • Celebrindor • Malvegil • Argeleb I • Arveleg I • Araphor • Argeleb II • Arvegil • Arveleg II • Araval • Araphant • Arvedui |
| Wodzowie Dúnedainów | Aranarth • Arahael • Aranuir • Aravir • Aragorn I • Araglas • Arahad I • Aragost • Aravorn • Arahad II • Arassuil • Arathorn I • Argonui • Arador • Arathorn II • Aragorn II |
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Władca Pierścieni, "Powrót Króla", Dodatek A Kroniki królów i władców, "Królowie Númenoru", Eriador, Arnor i dziedzice Isildura
- ↑ J.R.R. Tolkien, Władca Pierścieni, "Powrót Króla", Dodatek A Kroniki królów i władców, "Królowie Númenoru", Królestwa na wygnaniu, Linia Północna: Spadkobiercy Isildura