Duilin (? - PE 510) – wódz Rodu Jaskółki, mieszkaniec Gondolinu.
Historia[]
Podczas ataku wojsk Melka (Morgoth), Dulin przewodził klanowi Jaskółki, którzy na hełmach ułożone mieli wachlarze z piór, odziani w biel, granat, fiolet i czerń, a na ich tarczach widniały groty strzał. Był najszybszym biegaczem wśród mieszkańców, mistrz w skokach i najcelniejszy z łuczników[1]. Wśród jego wojowników byli najcelniejsi łucznicy Eldalië a jego godłem była jaskółka[2].
Duilin przybył na naradę zwołaną przez Turgona w towarzystwie Egalmotha i Penloda. Jak większość lordów Gondolinu (z wyjątkiem Meglina (Maeglin) i Salganta) popierał propozycje Tuora by niezwłocznie wyjść z miasta i uderzyć na nieprzyjaciela, zanim na równinie zrobi się za jasno i za gorąco[3].
Duilin wraz z swoim hufcem i klanem Niebiańskiego Łuku wsparli ostrzałem łuczniczym siły Roga i Galdora z klanów Młota Gniewu i Drzewa.[4] Trafiony ognistym pociskiem Balroga spadł z blanków i rozbił się o skały u podnóża grodu[5].
Etymologia[]
Imię Duilin oznacza "jaskółka" a jego imię w qenyi brzmi Tuilindo, który znaczy "wiosenny śpiewak", "jaskółka".[2]
Przypisy
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 207.
- ↑ 2,0 2,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, Dodatek: Nazwy własne w Zaginionych opowieściach Część 2, hasło Duilin.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 209.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 211.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Druga, III. Upadek Gondolinu, str. 213.