| Te informacje pochodzą z wczesnego Legendarium
Treści znajdujące się w artykule obejmują teksty powstałe do lat 30-tych XX wieku, kiedy J.R.R. Tolkien całkiem inaczej pojmował Silmarillion. Dotyczą m.in. takich książek jak cykl Historia Śródziemia (Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza oraz Księga Zaginionych Opowieści Część Druga) jak i z książki Beren i Luthien. |
Bruithwir - Elf z plemienia Noldolich, ojciec Feanora we wczesnej wersji Legendarium w Księdze Zaginionych Opowieści Cześć Pierwsza[1] .
Ojciec Feanora z późniejszego Legendarium, Finwe, istniał już wcześniej, lecz nie był spokrewniony z Feanorem.[2]
Historia[]
Ostatniego dnia święta Rioku Podwójnej Radości Melko udał się do Sirnúmen, gdzie wówczas żyło wielu Gnomów i zabił tych, którzy strzegli skarbów; następnie zabił Bruithwira i przejął ich najwspanialsze klejnoty, w tym Silmarile[1].
Jego grób był znany jako Kurhan Pierwszego Smutku, który został tak nazwany z powodu całego smutku, jaki później spowodowała śmierć Bruithwira[1].
Etymologia[]
Imię Bruithwir jest wyraźnie gnomickie, ale jego znaczenie jest niejasne. Nazywano go również Bruithwir go-Maidros („Bruithwir, syn Maidrosa”), przy czym go- jest gnomickim przedrostkiem oznaczającym „syn”[3].
Wcześniejszym imieniem tej postaci było Maron[3].
W nieco późniejszym tekście pojawia się imię Felëor (zamienione z Felegron), jako dodatkowe imię Bruithwira[4].
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 1,2 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, VI. Kradzież klejnotów przez Melka i mrok nad Valinorem.
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, V. Przybycie elfów i powstanie Koru
- ↑ 3,0 3,1 J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Księga Zaginionych Opowieści Część Pierwsza, VI. Kradzież klejnotów przez Melka i mrok nad Valinorem, Komentarz, Zmiany imion i nazw własnych
- ↑ J.R.R. Tolkien, Christopher Tolkien (red.), Kształtowanie Śródziemia, I. Fragmenty prozatorskie następujące po Zaginionych opowieściach