| Tytuł tego artykułu jest niekanoniczny
Chociaż treść strony stanowi potwierdzone informacje z dzieł Tolkiena lub okołotolkienowskich, użyta w tytule nazwa własna jest tylko przypuszczalna i prawdopodobnie stworzona na potrzeby artykułu. |
Bitwa pod Fangornem – bitwa stoczona w nocy 29 lutego, pomiędzy konnym oddziałem Éomera (Rohan), a grupą orków pod dowództwem Grisznáka (Mordor) i Uglúka (Isengard).
Przebieg[]
Po uprowadzeniu Meriadoka i Peregrina banda orków uciekła do Isengardu. Grupa ta składa się z orków z Mordoru oraz Uruk-Hai. W nocy 29 lutego ścigał ich konny odział pod wodzą Éomera. Kiedy ludzie zbliżyli się wystarczająco blisko do orków, łucznicy wysunęli się z szeregu i zaczęli strzelać do orków. Powtarzali ten ruch kilka razy. Po jakimś czasie ostrzał ustał. Wydawało się, że ludzie czekają do świtu. Jednak jakiś czas później kilku jeźdźców zakradło się na skraj obozu, położyli trupem kilku orków i umknęli bezkarnie. Wzbudziło to panikę wśród przeciwników. Dowódca orków z Mordoru, Grisznák, wykorzystał zgiełk i uciekł z hobbitami z obozu w celu wyszukania u nich Jedynego Pierścienia. Zauważyli go dwaj Rohirrimowie, zaatakowali go, a jego przedśmiertny krzyk zaalarmował bandę. Wtedy cały odział Éomera zaatakował obóz. Na pomoc pobratymcom nadciągnął Mauhúr ze swoim odziałem, jednak na niewiele to się zdało. Rohirrimowie rozgromili wszystkich orków, a ich ciała spalili na stosie.[1]
Siły zbrojne[]
Dokładna liczba jest nieznana. Po stronie Mordoru i Isengardu stanęło 250-350 dobrze uzbrojonych orków pod wodzą Uglúka, Mauhúra i Grisznáka, a po stronie Rohanu konny odział Éomera.
Straty[]
Rohan:[]
- 15 jeźdźców.
Mordor i Isengard[]
- Cała banda: kilkudziesięciu orków.
Skutki[]
- Uwolnienie Meriadoka i Peregrina.
- Rozgromienie bandy orków z Mordoru i Isengardu.
Adaptacje[]
Władca Pierścieni: Dwie Wieże (2002)[]
W adaptacji Petera Jacksona wydarzenia przedstawione w filmie różnią się od tych w książce. Obóz orków został zaatakowany od razu.