FANDOM


Arvedui (sind. Ostatni Król, 18641975 TE) – człowiek; Dúnadan, piętnasty i ostatni król Arthedainu (panujący w latach 19641974 Trzeciej Ery), syn Araphanta, mąż Fíriel i ojciec Aranartha. Przy jego narodzinach Malbeth Jasnowidzący przepowiedział, że będzie on ostatnim królem, dlatego nadano mu właśnie takie imię.

Historia Edytuj

Arvedui urodził się 1864 roku TE jako syn króla Arthedainu, Araphanta. Przy jego narodzinach doradca jego ojca, Malbeth Jasnowidzący, przepowiedział, że będzie on ostatnim królem Arthedainu, właśnie dlatego jego ojciec nadał mu imię Arvedui (Ostatni Król).

W 1940 roku TE Arvedui poślubił córkę króla Gondoru Ondohera, Fíriel. To małżeństwo miało odbudować dobre stosunki i zjednoczenie pomiędzy ostatnimi dwoma państwami Dúnedainów. Arthedainowi było to na rękę, gdyż od kilku lat toczył ciągłą wojnę z sąsiednim Angmarem, w wyniku długotrwałych walk utracił bardzo dużo sił i był bliski upadku, a Czarnoksiężnik z Angmaru szykował się do ostatecznego ciosu.

W 1944 roku, po śmierci króla Gondoru Ondohera i jego synów Arvedui zażądał korony Gondoru, gdyż był potomkiem Isildura, a także dlatego, że był mężem Fíriel, jedynego żyjącego dziecka Ondohera, która zgodnie z prawami Númenoru dziedziczyła tron po ojcu.

Rada Gondoru, pod przewodnictwem namiestnika Gondoru, Pelendura, odrzuciła jednak jego roszczenia i zamiast niego wybrali na króla Eärnila, wielkiego generała, za tym wyborem przemawiał fakt, że Earnil wywodził się z rodu Anariona, a Gondorczycy niechętnie widzieli na tronie potomka Isildura. Rada zręcznie odmówiła Aveduinowi, argumentując tym, że Isildur sam zrzekł się władzy nad południem na korzyść swego bratanka, Meneldila i jego potomków. Arvedui po odrzuceniu nie chciał się poddać i napisał kolejny list do namiestnika Pelendura, w którym przedstawił prawa Númenoru, które pozwalały dziedziczyć kobietom, oraz że Isildur pozostawił Gondor jako lenno potomkom Anariona, jednak zachował sobie władze zwierzchnią nad Południowym Królestwem. Tego listu jednak dalej nie rozpatrywano i nie odpowiedziano Arveduiowi. Wprawdzie roszczenia Arveduia zostały odrzucone, ale król Eärnil II nie porzucił idei poprzednika, który dążył do zjednoczenia północy i południa, i obiecał mu pomoc w potrzebie. Arvedui, choć nie wyrzekł się swych pretensji zwierzchniczych nad południem, przystał na obecną sytuację oraz dziedziczenie tronu przez Eärnila, potrzebował bowiem pomocy w walce z Angmarem, a Gondor wydawał się jedynym możliwym sojusznikiem, poza tym nic jeszcze do końca nie było rozstrzygnięte. Ponadto brakowało mu sił, aby wywalczyć sobie prawa do tronu, Arthedain był na skraju upadku, a Gondor wciąż w sile, choć również odczuł wiele klęsk. Arvedui do końca zachował swoje pretensje do władania na wszystkimi Dúnedainami na wygnaniu, co potem kontynuowali jego potomkowie (jako wywodzący się od Isildura, zwierzchnika obu królestw). Po objęciu tronu Eärnil porozumiał się z Arveduiem, wysyłając mu list z obietnicą pomocy, jeśli będzie w potrzebie.

Po śmierci ojca w 1964 roku Arvedui został koronowany na piętnastego króla Arthedainu, po swym ojcu odziedziczył upadające królestwo, Arthedain był wykończony po prawie połowie wieku ciągłych wojen z Angmarem, dodatkowo królestwo było wyniszczone przez wielką zarazę, znaną jako Wielki Mór. Arvedui starał się powstrzymać Angmar, jednak było jasne, że wyniszczone królestwo samotnie nie wygra.

W 1973 roku Arvedui poprosił o wsparcie w walce przeciw Angmarowi, Czarnoksiężnik szykował się bowiem do ostatecznego ciosu, lecz nim flota wysłana przez Eärnila przybyła, Czarnoksiężnik pokonał Arthedain. Czarnoksiężnik zaatakował stolicę Fornost pod koniec zimy roku 1974, kiedy zapasy mieszkańców były na wyczerpaniu. W wyniku bitwy została zdobyta stolica Arthedainu, Fornost został zdobyty i zniszczony, samemu królowi jednak udało się uciec razem z rodziną i pamiątkami (artefaktami, które po upadku Númenoru zostały wywiezione przez Wiernych), były to resztki miecza Elendila, Narsila, Pierścień Barahira, Berło Andúnië i Elendilmir oraz dwa Palantíry.

Po upadku stolicy Arvedui wysłał synów do Lindonu z prośbą o pomoc do elfów, sam jednak pozostał na Północnych Wzgórzach, do końca stawiając opór, armia Angmaru spychała ocalonych Dúnadainów coraz dalej w stronę rzeki Lhûn. Następnie ukrywał się w kopalniach krasnoludów w północnych Ered Luin, aż głód zmusił go do szukania azylu u Lossothów, ci udzielili mu go, sami również byli wrogami Czarnoksiężnika. W marcu 1975 roku Círdan przysłał okręt do zatoki Forochel, by ratować Arveduia i jego ludzi, Lossothowie jednak namawiali go, aby został u nich i przeczekał zimę, próbując go odwieść od wejścia na statek, którego się przerazili, jednak Arvedui ich nie posłuchał i król i jego ludzie weszli na statek. Przed odpływem król w podzięce za gościnę i ochronę podarował Lossothom Pierścień Barahira, jednak w drodze powrotnej statek wpadł w lód i zatonął, a wraz z nim przepadły dwa Palantíry.

Po śmierci Arveduia kraj upadł, pomimo że Angmar został zniszczony przez wspólne siły elfów i Gondorczyków, jednak jego najstarszy syn Aranarth przeżył. Po upadku Arthedainu Dúnedainowie stali się Strażnikami pilnującymi bezpieczeństwa na północy, na swego przywódcę wybrali ocalonego syna Arveduia, Aranartha, który stał się pierwszym z wodzów Dúnedainów. Z jego to rodu wywodził się Aragorn.

Poprzednik:
Araphant
Król Arthedainu
1964 - 1975 TE
Następca:
Upadek Królestwa
Treści społeczności są dostępne na podstawie licencji CC-BY-SA , o ile nie zaznaczono inaczej.